ข้าพเจ้าเดินทางไปตามแผนที่ และพบหญิงคนหนึ่ง เธอชื่อรูธ อายุประมาณ 50 ปี สามีเธอเป็นอัมพาต สมองพิการ ทำได้เพียงกระพริบตาเท่านั้น ถ้าลืมตาขึ้นแปลว่าใช่ ถ้าหลับตาลงแปลว่าไม่ใช่ สติปัญญาของเขายังปกติเหมือนเดิม เขามีกระดานติดตัวอักษรเป็นเครื่องมือในการสื่อสาร

ปัญหาที่ข้าพเจ้าต้องจัดการคือ เอกสารกองโตเท่าภูเขา มีใบแสดงสินค้า เอกสารการประกัน และอื่นๆ สูงประมาณหนึ่งฟุตบนโต๊ะในห้องรับประทานอาหาร ข้าพเจ้าได้ใช้เวลามากทีเดียว ในการติดต่อทางโทรศัพท์ หาข้อมูลและสะสางปัญหาการเงิน เพื่อช่วยผ่อนคลายความกดดันของรูธ

อย่างไรก็ตาม ข้าพเจ้าใช้เวลาไม่นานก็มองเห็นปัญหาที่แท้จริง ซึ่งไม่ใช่การทำบัญชี แต่เป็นสิ่งที่รูธจำเป็นต้องพูดออกมาเพื่อระบายสิ่งที่อัดอั้นใจเธอมานาน สามีเธอต้องได้รับการเจาะคอเพื่อช่วยในการหายใจ และช่องท้องเพื่อใส่อาหารเหลวในกระเพาะ

การตัดสินใจของรูธในการดูแลสามีที่บ้าน เป็นการกระทำที่แสดงความรัก ความกล้าหาญ ความเด็ดเดี่ยว ความเสียสละ และความอดทน เธอต้องมีเตียงชนิดพิเศษและเครื่องไม้เครื่องมืออื่นๆ ไม่มีใครช่วยแบ่งเบาภาระของเธอในยามกลางคืน ทำให้เธอนอนแค่ไม่กี่ชั่วโมงเท่านั้น

รูธและสามีเป็นคาทอลิกที่ทิ้งวัด หลังจากข้าพเจ้าได้ไปหาเธอหลาย ๆ ครั้ง คุยกันเกี่ยวกับเอกสารต่างๆ ข้าพเจ้าถือโอกาสแทรกการสนทนาถึงเรื่องศาสนาอย่างช้าๆ เธอมีปฏิกิริยาในทางบวก และข้าพเจ้าได้ประสบความสำเร็จในการชักจูงเธอไปคุยกับพระสงฆ์ที่ข้าพเจ้ารู้จักและที่สามารถช่วยเธอได้ทางจิตวิญญาณ

สามีภรรยาคู่นี้ได้รับศีลอภัยบาปจากพระสงฆ์ และได้กลับเข้ามาในพระศาสนาดำรงชีวิตตามจิตตารมณ์คริสตชน