มันเหมือนกับตัวเลขมากมายที่มุ่งสู่หมายเลขหนึ่งเพียงเลขเดียว

โดยที่ผมลืมคิดไปนิดนึงว่าเหนือขึ้นไปกว่าเลขหนึ่งคือความสูญเสียอย่างใหญ่หลวงเมื่อวันที่ผมกลายเป็น“เณรสึก”

มันเป็นเลขศูนย์ที่แทนทุกความสูญเสียและกลายเป็นความเดียวดายในชีวิต คำถามมากมายประดังเข้ามาพอ ๆกับคำถามที่อยู่ในใจของผมเอง

คำตอบมากมายที่ผมให้กับทุกคนที่ฝากความหวังไว้ในตัวผม ไม่ทำให้ผมขมขื่นใจมากเท่ากับคำตอบที่ได้รับว่า “พระเจ้าไม่ทรงเลือกให้ผมเป็นพระสงฆ์เพื่อรักและรับใช้พระองค์ตลอดชีวิต”

ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตในขณะนั้น คงไม่ต่างไปจากประสบการณ์ของเพื่อนศิษย์เก่าเณรหลายท่าน และคงจะเป็นอย่างนี้กับน้อง ๆ รุ่นต่อ ๆ ไป ตราบเท่าที่เราเดิมพันชีวิตและแขวนความเชื่อศรัทธาร้อนรนไว้บนพระแท่นและในอาภรณ์แห่งสงฆ์

“ข้าพเจ้าคือข้ารับใช้ของพระเจ้า จงเป็นไปแก่ข้าพเจ้าตามวาทะของท่านเถิด” คือคำตอบของเด็กสาวคนหนึ่งที่น้อมรับชีวิตฆราวาสเพื่อให้แผนการณ์ไถ่กู้ของพระเจ้าได้สำเร็จลงอย่างงดงาม

แน่ละเณรสึกทุกคนไม่ใช่พระสงฆ์ แต่จะมีเณรสึกสักกี่คนที่สึกออกมาเป็นข้ารับใช้ของพระเจ้า ยึดชีวิตพรหมจรรย์คือความเชื่อมั่นในพระองค์ ยึดเสื้อกาสุลาตัวใหญ่ที่ถักทอด้วยภาระอันหนักต่าง ๆในชีวิต …

“ความรักทำให้พระองค์ทรงเป็นทุกสิ่งได้สำหรับเราแต่ละคน ความรักและความตั้งใจในอดีตของเณรสึกทุกคนจึงไม่ควรยึดติดอยู่แต่ในเงื่อนไขของการเป็นสงฆ์”

คำตอบที่ทำให้ผมกลับมามีความมั่นใจดังเดิมจึงเป็นคำตอบที่ใกล้เคียงกับคำตอบของแม่พระ…ผมเดินเข้าบ้านเณรเพื่อมุ่งมั่นจะไปเป็นพระสงฆ์ และผมก้าวเดินออกจากบ้านเณรด้วยความมั่นใจในฐานะข้ารับใช้ของพระองค์…