เจตานังค์ เรียบเรียง
จาก American Love Stories: Nothing is Just Black or White.

ดิฉันเติบโตขึ้นในเมือง (คนขาว) เล็กๆ ในเวอร์มองต์ สามีของดิฉันเป็นแอฟริกัน-อเมริกัน เติบโตในใจกลางเมืองมิลวอกี้, วิสเคาซิ้น เราพบกันครั้งแรกตอนที่ดิฉันทำงานพาร์ทไทม์ที่ร้านวีดีโอ ดิฉันคิดว่าเขาเป็นผู้ชายรูปหล่อมาก และไม่คาดคิดว่าเขาจะออกปากพูดคุยกับดิฉัน เรานัดเจอกัน ใช้ชีวิตอยู่ด้วยกัน และผ่านอุปสรรคต่างเป็นเวลา 3 ปี กว่าจะได้แต่งงานกัน

สำหรับดิฉันแล้ว นี่เป็นรักแรกพบเชียวล่ะ

เราสองคนมีความแตกต่างกันอย่างมาก เขาเป็นคนดำ ส่วนดิฉันเป็นคนขาว เขาเจริญเติบโตท่ามกลางเมืองใหญ่ ส่วนดิฉันเติบโตจากบ้านทุ่งต่างจังหวัด ฉันมีประกาศนียบตรจากวิทยาลัย ส่วนเขาเป็นเป็นนักออกแบบมืออาชีพ เขาไม่เคยได้รับโอกาสให้ไปเรียนที่วิทยาลัยแบบเต็มเวลาทั่วไป เนื่องจากเหตุผลหลายๆ ประการและหนึ่งในนั้นคือ วัฒนธรรมแบ่งแยกสีผิวของมิลวอกี้ ดิฉันอยู่เป็นคาทอลิก ส่วนเขาไม่มีศาสนา

มีหลายต่อหลายครั้งที่เราเกิดปัญหาจากความแตกต่างของเรา เข้าใจกันไปคนละแบบ เราเยียวยามันเป้นเวลาหลายปีโดยยึดความรักเป็นจุดศูนย์กลางของเรา เราทั้งสองรักกันและกันมาก และเชื่อว่าชีวิตแต่งงานของเราจะดำรงอยู่ตลอดไป เราประนีประนอมต่อกันเมื่อควรจะเป็น เราใช้วิธีพูดคุยกันเป็นหลัก และดิฉันยังได้รับคำแนะนำจากคู่แต่งงานต่างสีผิวคู่อื่นๆ ด้วย รวมทั้งจากครอบครัวของเขา และจากนิตยสารต่างๆ

เราอาศัยอยู่ในบอสตัน และต้องเจอกับปัญหาอย่างมากในการหาบ้านเช่า เราได้เตรียมการล่วงหน้า ทุกอย่างได้เป็นไปตามที่ตั้งใจไว้ และแล้วก็ไม่มีอพาร์ทเม้นว่างสำหรับเรา และตอนนี้ดิฉันก็ต้องออกไปหาเช่าอพาร์ทคนเดียว เรากำลังมองหาเมืองที่มีใจกว้างพอให้เราอาศัยอยู่ได้
ครั้งหนึ่งดิฉันกำลังเข้าแถวรอจ่ายเงินค่าสินค้าในซุปเปอร์มาร์เก็ตและรอสามีไปหยิบของชิ้นสุดท้ายและมาเข้าแถว เมื่อเขาเดินมาถึง ผู้หญิงคนอื่นๆ แกล้งทำเป็นไม่รู้ว่าเขามากับดิฉันและร้องเรียนว่าเขาไม่ยอมต่อแถว

บนรถขนส่งมวลชนดิฉันต้องเจอกับสาตาชั่วร้ายจากบรรดาหญิงผิวดำทั้งหลาย เหมือนประหนึ่งว่าดิฉันได้ไปแย่งชิงผู้ชายของพวกเขามาอย่างนั้นแหล่ะ

มีบางอย่างที่ดิฉันพยายามที่จะให้เกิดขึ้นในความสัมพันธ์ของเราคือ ทำอย่างไรสามีของดิฉันถึงจะรู้สึกมีความสุขเหมือนกับชายผิวดำทั่วไปในอเมริกา จะทำอย่างไรให้สังคมยอมรับเราในสิ่งที่เราเป็นคือ เราเป็นคู่สามีภรรยา ไม่ใช่โชว์สัตว์ประหลาดนะ