"เราจะเกลี้ยกล่อมนาง เราจะพานางเข้าไปในถิ่นทุรกันดาร และปลอบใจนาง" (ฮชย. 2, 14)

ฉันคือกวางน้อยกมลา เมื่อฉันวิ่งมาสู่ใจกลางทะเลทรายแห่งนี้ ฉันยังจำเหตุการณ์แต่หนหลังได้ดี

ฉันจำโอเอซิสที่ฉันเกิดได้ เราเรียกมันว่าบาร์กุท เป็นโอเอซิสริมขอบทะเลทราย อยู่ใกล้กับเส้นทางเดินเท้าของพ่อค้าเร่ร่อน หากเป็นขากลับจากการติดต่อค้าขาย คนที่ใจกล้าบ้าบิ่นในหมู่พวกเขาจะเดินเท้าอีกประมาณสองกิโลเมตรตามเนินทรายเข้าไปยังโอเอซิส เพื่อแลกเปลี่ยนสินค้ากับพวกทหารโรมันที่ประจำการอยู่ที่นั่น

กองทหารที่บาร์กุทไม่มีหน้าที่อะไรมากมายนัก เพราะเป็นกองกำลังที่ห่างไกลจากอาณาจักร พวกเขาใช้เวลาว่างเพื่อการเล่นกีฬาล่าสัตว์ เที่ยวไล่จับกวางป่ามาเลี้ยงไว้ให้เชื่อง พวกเขาล้อมลานกว้างใกล้โอเอซิสด้วยรั้วไม้ระแนง เอาผ้าใบขึงคลุมไว้ สำหรับให้กวางป่าเข้าไปหลบพักอาศัย กวางป่าจะได้รับลมทะเลทรายที่พัดผ่านมา พวกทหารทราบดีว่า ถ้ากวางป่าไม่ได้รับลมทะเลทรายแล้ว พวกมันอาจจะตายได้

เวลาผ่านไป กวางป่าที่ถูกเจับมาลี้ยงไว้ได้ให้กำเนิดกวางป่ารุ่นใหม่ ที่ไม่เคยสัมผัสเสรีภาพท่ามกลางลมร้อนระอุในทะเลทรายเลย เธออาจคิดว่า กวางป่าที่เติบโตขึ้นในคอกเลี้ยงของมนุษย์กลายพันธุ์เป็นกวางบ้านไปแล้ว ไม่เหมือนกับพ่อแม่กวางป่าของมัน ใช่สินะ ความจริงมันควรจะเป็นเช่นนั้น แต่ก็ไม่ทั้งหมดหรอก ฉันรู้ดี เพราะฉันคือลูกกวางรุ่นที่สองที่เกิดในคอกเลี้ยงของมนุษย์นั่นเอง

ฉันถูกเลี้ยงดูโดยพวกทหารเช่นเดียวกับพี่ชายและพี่สาวของฉัน พวกเขาดูแลเราเหมือนสัตว์เลี้ยง คอยป้อนอาหารให้ตั้งแต่เรายังเล็ก เมื่อพวกเขาเข้ามาคอกเลี้ยง เราจะได้กินอาหารจากมือพวกเขา เราจะใช้ปากดุนดันฝ่ามือพวกเขา ให้พวกเขาเล่นกับเรา ชีวิตกวางป่าในคอกเลี้ยงสอนให้เราเป็นมิตรกับมนุษย์

แต่เราก็ไม่เคยลืมธรรมชาติอีกด้านหนึ่งของเราเลย - ธรรมชาติของสัตว์ป่า เราอาจถูกทำให้เชื่อง แต่ก็ไม่ทั้งหมด สิ่งนี้เกิดขึ้นได้อย่างไร? ไม่มีใครตอบได้ มีอยู่บ่อยครั้งที่กวางหนุ่มกระเหี้ยนกระหืออยากออกไปสู่โลกภายนอก สัญชาตญาณดิบของเราร่ำร้องหาเนินกว้างในทะเลทราย มันคือแรงปรารถนาลึกลับที่เรามิอาจปฏิเสธได้

ฉันเห็นพ่อและแม่ต้องตายไป ขณะที่ยังคร่ำครวญถึงลานทรายกว้างข้างนอก กวางแก่ตายไปตัวแล้วตัวเล่า เมื่อรู้ตัวว่าใกล้ถึงวาระสุดท้าย กวางแก่จะใช้เขาพุ่งชนรั้วไม้ระแนงด้วยพละกำลังที่ยังเหลืออยู่ การพุ่งชนอย่างแรงทำให้รั้วพังลง กวางแก่จะวิ่งออกไปสูดอากาศกลางทะเลทรายด้วยความเบิกบานยินดี แม้รู้ดีว่าในไม่ช้าตนจะต้องเผชิญหน้ากับความตายท่ามกลางทะเลทรายอันอ้างว้างก็ตาม

ฉันคงไม่มีโอกาสได้รับประสบการณ์ที่น่ายินดีเช่นนั้น ถ้าไม่มีอิซซู เจ้านายของฉัน

เรื่องราวเกิดขึ้นอย่างที่ไม่มีใครคาดคิด แม้แต่ฉันเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อเลย เมื่อไม่นานมานี้ ฉันกำลังพยายามใช้เขาพุ่งชนรั้วไม้ระแนงสุดกำลัง ในใจใฝ่ฝันถึงแต่เสรีภาพ และบัดนี้ฉันกำลังกระโดดหกหน้าหกหลังอยู่บนยอดเนินเสียแล้ว

เรื่องเป็นอย่างไรมาอย่างไร ฉันยังจำได้เสมอ ตราบใดที่ฉันยังคงมีชีวิตอยู่ ขณะที่ฉันยืนหอบตัวโยนอยู่หลังจากพยายามพุ่งชนรั้วไม้ระแนง ชายหนุ่มอายุราว 20 ปีคนหนึ่งก็เดินเข้ามา ฉันแอบได้ยินเขารายงานตัวกับทหารยามว่า เขาชื่ออิซซู เป็นช่างไม้พเนจรที่มาหารายได้เสริมนอกเวลางาน ทหารยามอนุญาตให้เขาเข้ามา นายร้อยบอกกับอิซซูว่า อยากให้เขาทำหีบไม้ให้สักใบ ชายหนุ่มตกลงรับงาน โดยใช้เวลาสามวันคร่ำเคร่งอยู่กับกำปั่นไม้ใบใหญ่ เหงื่อกาฬท่วมกายชายหนุ่มตลอดเวลา

ขณะที่อิซซูทำงานอยู่นั้น เขาเหลือบมามองเห็นความพยายามอันบ้าคลั่งของฉันที่ต้องการพังรั้วไม้ให้ได้ มันคงคล้ายกับสิ่งที่เขากำลังทำอยู่นั่นแหละ เขาคิดอะไรอยู่? คงมีแต่พระเจ้าเท่านั้นที่รู้ เมื่อถึงกำหนดส่งงานและรับค่าจ้าง เขาขอเอาตัวฉันเป็นค่าจ้างแทนเงิน นายร้อยตกลงตามข้อเสนอ ฉันจึงถูกพาตัวไปพร้อมกับอิซซูด้วยประการฉะนี้

เมื่อฉันมองลึกลงไปในดวงตาของเขา มันมีประกายแห่งความเมตตาแฝงอยู่ ฉันไม่เคยเห็นดวงตาที่อ่อนโยนเช่นนี้เลย ชายหนุ่มก้มลง เอามือถูใบหูของฉันอย่างรักใคร่ เขาผูกเชือกพาฉันออกไปจากคอกเลี้ยง พาฉันไปที่ริมทะเลทราย เบื้องหน้าเราคือทะเลทรายกว้างไกลสุดลูกหูลูกตา เขากล่าวพึมพำกับฉันว่า

"ไปเถอะ กวางน้อย จงฟังเสียงร่ำร้องในหัวใจของเจ้า กลับไปสู่ดินแดนที่เจ้าจากมา"

แล้วเขาก็ปล่อยฉันให้เป็นอิสระ

ฉันเริ่มออกวิ่ง และกระโดดโลดเต้นไปตามเนินทรายด้วยความยินดี

ฉันรู้ดีว่า มีหมาป่าและสิงโตแอบซุ่มอยู่เพื่อคอยจับเหยื่อที่ผ่านมา แต่ไม่มีอะไรจะมาหยุดยั้งหัวใจของฉันได้อีกแล้ว

ฉันคือกวางน้อยกมลา กวางป่าที่ได้รับการปลดปล่อยให้เป็นอิสระโดยอิซซู ช่างไม้พเนจร

ตอนนี้ฉันกำลังวิ่งแข่งกับสายลมไปสู่ดินแดนที่ฉันจากมา