พระสงฆ์นึกว่า ชายชราคงทราบการมาเยือนของท่าน "ข้าพเจ้าคาดว่าท่านกำลังรอข้าพเจ้าอยู่"

"ข้าพเจ้าไม่ได้รอท่าน ท่านเป็นใคร?"

พระสงฆ์ตอบว่า "ข้าพเจ้าเพิ่งมาเป็นพระสงฆ์ผู้ช่วยที่วัดของท่าน เมื่อข้าพเจ้ามองเห็นเก้าอี้ตัวนั้นที่ไม่มีใครนั่ง ข้าพเจ้าคิดว่า ท่านคงทราบว่าข้าพเจ้าจะมาพบท่าน"

ชายที่นอนเจ็บอยู่บนเตียงพูดว่า "โอ้ เก้าอี้ตัวนั้น! ท่านช่วยปิดประตูบานนั้นได้ไหม?"

ด้วยความประหลาดใจ พระสงฆ์ปิดประตู

ชายผู้นั้นกล่าวว่า "ผมไม่เคยเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังเลย แม้แต่ลูกสาวของผมเอง ตลอดชีวิตผมไม่รู้ว่าจะสวดอย่างไร ในวัดผมได้ยินพระสงฆ์เทศน์เสมอเกี่ยวกับการสวด แต่ออกหูซ้ายทะลุหูขวา ผมก็เลยละทิ้งการสวดภาวนาโดยสิ้นเชิง จนกระทั่งวันหนึ่ง เมื่อ 4 ปีที่แล้ว เพื่อนสนิทคนหนึ่งได้บอกผมว่า

การสวดภาวนาเป็นของง่ายๆธรรมดา เหมือนสนทนากับพระเยซูเจ้า ฉันขอแนะนำดังนี้ แกนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่ง วางเก้าอี้อีกตัวหนึ่งข้างหน้า และโดยความเชื่อ วาดภาพในจิตใจ มองเห็นองค์พระเยซูเจ้านั่งอยู่บนเก้าอี้ตัวนั้น นี่ไม่ใช่สิ่งที่เหลือเชื่อ แต่เป็นสิ่งที่พระองค์ทรงสัญญาไว้ว่า 'เราจะอยู่กับท่านเสมอไป' แล้วพูดกับพระองค์และฟังพระองค์ด้วยความตั้งใจจริง วิธีเดียวกับที่แกกำลังฟังฉันอยู่ในขณะนี้

ฉะนั้น ผมได้ลองทำดู และชอบการสวดภาวนาแบบนั้นมากจนผมสวดวันละ 2 ชั่วโมงทุกๆวัน ผมต้องคอยระมัดระวัง ถ้าลูกสาวผมเห็นผมคุยกับเก้าอี้ว่างเปล่า เธอคงคิดว่าผมเป็นโรคประสาท หรือไม่ก็ส่งผมเข้าโรงพยาบาลโรคจิตแน่"

ด้วยความประทับใจ พระสงฆ์ให้กำลังใจเขาสวดต่อไป แล้วก่อนลากลับไป ท่านได้สวดภาวนาพร้อมกับเขา

สองคืนต่อมา ลูกสาวได้โทรศัพท์บอกพระสงฆ์ว่า บิดาของเธอได้เสียไปแล้วบ่ายวันนั้น ท่านถามว่า "เขาได้สิ้นใจในสันติสุขของพระเป็นเจ้าใช่ไหม?"

"ใช่คะ เมื่อหนูออกจากบ้านประมาณบ่าย 2 โมง คุณพ่อได้เรียกหนูเข้าไปใกล้เตียง เล่าเรื่องตลกขบขันให้ฟังเรื่องหนึ่ง และจูบหนูที่แก้ม หนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อหนูกลับจากซื้อของ หนูพบว่าเขาหมดลมหายใจแล้ว แต่มีสิ่งหนึ่งแปลกประหลาดทีเดียว ก่อนคุณพ่อสิ้นใจ เขาหันหน้าพิงศีรษะบนเก้าอี้ตัวที่ตั้งอยู่ข้างเตียง"