ขณะฉันเติบโตเป็นวัยรุ่น แม่ไม่เคร่งครัดในการบังคับฉันไปฟังมิสซา ฉันเริ่มสงสัยกฎข้อบังคับต่างๆของศาสนา ฉันจำได้ในปี 1950 ครูสอนคำสอนบอกว่าคนที่ไม่ไปฟังมิสซาในวันฉลองบังคับตกนรก เช่นเดียวกัน นรกเป็นจุดหมายปลายทางของชาวคาทอสิกที่ไม่ยอมอดเนื้อในวันศุกร์ หรือไม่ไปแก้บาปรับศีลและใช้โทษบาป ฉะนั้น พระเป็นเจ้ากลายเป็นองค์พระเจ้าที่น่ากลัวและร้ายกาจ ฉันสังเกตุหลายๆคนที่ไม่ได้ไปวัดก็ไม่เห็นเป็นอะไร แล้วฉันก็ทำตามคนเหล่านั้น

เป็นเวลาประมาน 30 ปีฉันไปร่วมพิธีของศาสนาอื่น ศาสนาแรกที่ฉันไปสำรวจได้ให้ความคิดอันหนึ่งที่ฉันไม่เคยมีมาก่อน "พระเป็นเจ้าเป็นองค์ความรัก" อย่างไรก็ตาม ฉันยังไม่ชอบใจศาสนานั้น ฉันย้ายไปศาสนาอื่น แล้วฉันได้ขอคำแนะนำจากอาจารย์เต๋าว่าจะต้องทำอะไร ถ้าฉันอยากก้าวหน้าในด้านจิตวิญญาณ เขาตอบว่า: "ท่านเกิดที่อเมริกา ท่านควรนับถือศาสนาของประเทศนี้"

ฉันผิดหวังเพราะฉันไม่ได้พบสิ่งที่ฉันต้องการ อย่างไรก็ตาม หลังจากนั้นไม่นาน ฉันได้ค้นพบว่ามีเพื่อนกลุ่มหนึ่งมาประชุมกันใกล้ๆบ้าน ฉันเริ่มไปประชุมกับพวกเขาทุกอาทิตย์และสนุกกับการสอนให้รู้จัก การดำรงชีวิตแบบเรียบๆ ความสงบเงียบ และการเคารพผู้อื่น แต่ทีละเล็กละน้อยฉันได้พบว่าสิ่งเหล่านี้ไม่ใช่เป็นสิ่งที่ใจฉันแสวงหา ฉันอยากเจอศาสนาที่ ที่โตกว่านี้และมีโครงสร้างที่มั่นคงถาวร จิตใจฉันสับสนวุ่นวาย ฉันเลยทิ้งหมดทุกศาสนาอีกครั้งหนึ่ง แต่คงรักษาไว้การเข้าสมาธิซึ่งฉันได้เรียนจากเพื่อนคนหนึ่งที่นับถือศาสนา Quaker

การเข้าสมาธิไม่ใช่ศาสนา แต่ฉันได้รับประโยชน์หลายอย่างจากการเข้าสมาธิ ในวันทำงานฉันเริ่มเดินเข้าสมาธิหลังอาหารกลางวัน วันหนึ่งอากาศร้อน ระหว่างที่ฉันกำลังเดินเข้าสมาธิ ฉันได้แวะเข้าไปในโบสถ์คาทอลิกแห่งหนึ่ง เพื่อพักเหนื่อยคลายร้อน

เวลาผ่านไปเพียงสองสามนาที มิสซาเที่ยงวันได้เริ่มขึ้น ฉันตัดสินใจอยู่ต่อ ดูซิว่ามีอะไรบ้างที่เปลี่ยนแปลงใหม่ เพราะฉันไม่ได้ฟังมิสซานานเป็นปีๆ วาว! ทุกอย่างเปลี่ยนหมด รอบแท่นบูชามิสซาไม่มีลูกกรง เกือบทุกคนขึ้นไปรับศีลมหาสนิท และฉันเข้าใจมิสซาได้อย่างสบายๆ เพราะไม่ได้เป็นภาษาลาตินแล้ว ตอนนี้เป็นภาษาอังกฤษ ฉันมีคำถามเยอะแยะเกี่ยวกับการเปลี่ยนแปลงเหล่านี้

หลังจากวันนั้น ทุกวันทำงาน ฉันเดินเข้าสมาธิและไปฟังมิสซา ฉันกระหายหาสิ่งที่ฉันได้ยิน ได้เห็น และได้รู้สึกที่นั่น หนึ่งเดือนผ่านไป ฉันรู้สึกอยากพบพระสงฆ์ประจำอยู่ที่โบสถ์แห่งนั้น และเล่าให้ท่านฟังถึงสภาพของฉัน

ฉันได้เล่าให้ท่านฟังทุกสิ่ง รวมทั้งความอัดอั้นตันใจที่ฉันได้รู้สึกเป็นปีๆที่ฉันเร่ร่อนจากศาสนาหนึ่งไปอีกศาสนาหนึ่ง ฉันไม่อาจเดาได้ว่าท่านจะมีปฏิกิริยาต่อฉันอย่างไร ท่านลุกขึ้นจากเก้าอี้นั่ง เดินมาหาฉัน และทักทายว่า: "ขอต้อนรับกลับมาบ้าน" แล้วท่านกอดฉัน น้ำตาฉันไหลนองหน้า ท่านกำชับว่าฉันมาพบท่านได้ทุกเวลาถ้ามีอะไรที่ฉันยังข้องใจอยู่ หรือที่ฉันอยากให้ท่านช่วยเหลือ