30 กรกฎาคม 1898

เราจำเป็นต้องสุภาพถ่อมตนจริงๆ เมื่อคิดถึงความไร้ค่าของเรา จะเป็นการดีทีเดียวหากเราสามารถฝึกได้อย่างน้อยก็ประการนี้ เราคิดว่าตัวเองเป็นเทวดาเซราฟิม แต่ที่จริงเรากลับเป็นลูซีแฟร์น้อยๆที่จองหอง และอื่นๆอีก ตัวอย่างวันนี้เราเฝ้าศีลมหาสนิทเลวมาก ใจวอกแวก และเมื่อเฝ้าศีลฯอย่างเลวแล้ว เรื่องอื่นๆก็ไม่ดีไม่เรียบร้อย สวดสายประคำก็เหมือนกัน เราสวดโดยมีความคิดค่อนข้างจะฟุ้งซ่าน สำหรับการทำวัตร ไม่ต้องพูดถึง และในขณะที่พระเยซูเจ้าทรงเรียกเราจากตู้ศีลฯ เราก็กลับวิ่งหนี เราวิ่งหนีเหมือนกับคริสตังอื่นๆในโลก เราไม่มีหัวใจเสียเลย ไม่มีหัวใจ! ขอเพียงแต่สามารถร่วมสนิทกับพระเยซูด้วยการยกจิตใจขึ้นหาพระองค์ยิ่งขึ้นก็พอ เราได้สัญญาเรื่องนี้มาพันกว่าครั้งแล้ว และยังไม่เคยถือตามเลย ฉะนั้นจำต้องถือตามและด้วยความช่วยเหลือของพระ เราถือได้ "พระเจ้าข้า ถ้าพระองค์ทรงพอพระทัย ก็สามารถทำให้ข้าพเจ้าหายโรคได้" (ลก.5:12)

5 สิงหาคม

วันนี้ ก่อนอื่นหมด เราได้ละเลยหน้าที่ที่สำคัญที่สุดของเราประการหนึ่ง คือดูแลให้น้องๆสวดภาวนา

เราขอสัญญาว่าในนพวาร ซึ่งจะเริ่มทำเพื่อเป็นเกียรติแก่แม่พระ ว่าจะไม่ให้เป็นเช่นนี้อีก เราจะเอาใจใส่มากขึ้นในเรื่องนี้

เราติดนิสัยนอนกลางวันค่อนข้างนานเกินไป ดังนั้น เราจะต้องตั้งนาฬิกาปลุก 45 นาทีก็เพียงพอแล้ว

12 สิงหาคม

คืนก่อนเราไม่มีเทียน คืนที่แล้วไม่มีหมึก ดังนั้นเราจึงไม่ได้บันทึกอะไรสองคืนติดกัน

เมื่อตรวจดูโดยทั่วไป เราต้องยอมรับว่าแม้ว่าเราไม่พบความบกพร่องร้ายแรงขั้นเศร้าโศกเสียใจ ก็ไม่พบคุณธรรมข้อใดเลย เรายังคงอยู่ที่เดิมโดยไม่ก้าวหน้าเลยแม้แต่ก้าวเดียว เราคิดว่าที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะเราไม่ได้คิดถึงมันพอเพียง ไม่เปรียบเทียบวันหนึ่งกับอีกวันหนึ่ง และสังเกตดูความแตกต่าง ซึ่งควรเป็นเช่นนั้นในการพิจารณามโนธรรมของเรา อนึ่ง เราควรจะพิจารณามโนธรรมอย่างระมัดระวังยิ่งขึ้น สรุปแล้วมีเรื่องเล็กน้อยบางประการที่ไม่ค่อยพึงพอใจนัก หรือจะพูดให้ถูกซึ่งไม่เคยฝึกหัดอย่างดี ตัวอย่างการสวดสายประคำ การเฝ้าศีลฯเพียงนิดหน่อยและที่ร้ายที่สุดคืการฝึกหัดยกจิตใจขึ้นหาพระ

อย่างไรก็ดีเรายังไม่ขาดความมีน้ำใจดี เราได้แต่ขอบคุณพระในเรื่องนี้ ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะพระหรรษทานของพระองค์ แต่เราต้องเตือนตัวเองว่านรกก็เต็มไปด้วยผู้มีความตั้งใจดีเหมือนกัน โอ ถ้าแลว่าเราจะรู้จักว่าเราจำป็นต้องเป็นคนดีและศักดิ์สิทธิ์! ดีแล้วเราจะไม่ทำเช่นนั้นอีก พรุ่งนี้เราจะไปแก้บาปและจะเริ่มชีวิตด้วยการเอาใจใส่และศรัทธาร้อนรนยิ่งขึ้น เพื่อเป็นเกียรติแด่พระนางพรหมจารี สมควรยิ่งที่จะได้รับความรักจากเรา เราจะเริ่มต้นด้วยการไม่พูดกับใครแม้ว่าจะด้วยความไว้วางใจถึงความบกพร่องเล็กๆน้อยๆของคนอื่น ซึ่งเราผู้เดียวเท่านั้นที่อาจเห็นเป็นเช่นนั้น โอ พระนางมารีย์!

17 สิงหาคม

เออ! ที่สุดก็ดูเหมือนได้ผ่านวันนี้ไปอย่างสงบสุขพอใช้ ขอบคุณพระ!

การปวดฟันซึ่งเริ่มขึ้นอย่างกระทันหันก่อนเที่ยง ยังได้ทำให้วันนี้ผ่านไปอย่างดียิ่งขึ้น แต่ว่ายังไม่ปราศจากความบกพร่องทีเดียว ตัวอย่าง ง่วงนอนเวลารำพึง สวดทำวัตรเย็นค่อนข้างเร็วและเย็นเฉยไม่เอาใจใส่ และการยกจิตใจขึ้นหาพระก็ยังน้อยเกินไป