ผมมองย้อนไปสู่จุดเริ่มต้นของมัน มันมาจากไหนก่อนที่จะมาเป็นลำต้นที่สูงตระหง่าน ยืนกรำแดดกรำฝนแต่ก็ให้ความสุขใจแก่ผู้ที่เข้ามาพักพิง เพื่อหลบแดดหลบฝน

ชีวิตของมันลำบากมากและน่าสงสารจริง ๆ เมื่อตอนเป็นเมล็ด มันก็ต้องตายจากตัวมันเอง คือ ทำตัวให้เน่าเปื่อยเพื่องอกรากและยอดใบ เมื่อโตขึ้นมาสักหน่อยก็ต้องเสี่ยงต่อการถูกเหยียบย่ำ แต่มันก็ไม่เคยละความพยายาม ล้มแล้วก็ชูยอดผลิใบลุกขึ้นมาอีก เปลือกหรือกระพี้ เมื่อถูกขีดข่วนมันก็สร้างเนื้อเยื่อขึ้นมาสมานแผล เป็นการรักษาแผลด้วยตัวมันเอง ปราศจากแม้คำปลอบประโลม แม้ริ้วรอยนั้นจะปิดไม่สนิทเกิดรอยแผลเป็นแต่ก็ถือว่าปลอดภัย มันยืนหยัดอยู่ ณ จุดยืนของมัน ไม่หนีไปไหน รากได้ทำหน้าที่หยั่งลงสู่ดินแผ่ขยายลึกลงไปโดยไม่มีใครเห็น เพื่อความมั่นคงในการเจริญชีวิตของส่วนที่พ้นพื้นดินขึ้นไปน่าชมเชยในการทำหน้าที่อย่างปิดทองหลังพระ

และสิ่งที่น่าอัศจรรย์ที่สุด คือ เมื่อมันถูกรังแกด้วยการตัดยอดทิ้ง มันกลับแตกยอดออกมาใหม่ มากกว่าหนึ่งยอดทุกครั้ง อาจจะเป็นสองถึงสามยอด เพื่อชดเชยหนึ่งยอดที่ขาดหายไป มันอยู่โดดเดี่ยวเพียงลำพัง ไม่มีใครช่วยเหลือมัน มันอาจโชคดีที่มีผู้ดูแลที่คอยใส่ปุ๋ย รดน้ำ พรวนดิน ฉีดยาฆ่าแมลง แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดของการเจริญเติบโตมาจากแรงขับภายในตัวของมันเอง มันเป็นพลังที่ซ่อนเร้นอยู่ภายใน มันเป็นพลังที่มองไม่เห็นแต่มีจริง ทางวิทยาศาสตร์สรุปว่าเป็น กระบวนการทางธรรมชาติ ซึ่งผมขอเรียกว่า ฤทธานุภาพของพระเจ้าในอัศจรรย์นี้

ปัจฉิมลิขิต : ตลอดชีวิตของมันไม่เคยปริปากบ่น หรือพูดอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว นับเป็นนักต่อสู้ที่สงบเงียบเสียจริง ๆ