บรรดาเยาวชนแรงงานกลุ่มนี้ ส่วนมากเดินทางมาจากภาคตะวันออกเฉียงเหนือ เพื่อหวังมาหางานหาเงิน หลังจากอับจนหนทางในภาคเกษตรกรรม ก็จำต้องผันแปรชีวิตตัวเองมาเป็นผู้ใช้แรงงานในภาคอุตสาหกรรม โดยอาศัยการชักชวนหรือแนะนำจากเพื่อนรุ่นพี่ที่เดินทางเข้าเมืองหลวงมาก่อนตน และมักจะรวมกลุ่มเพื่อนจากบ้านเดียวกัน เพื่อเช่าห้องพักรวมกันประมาณห้องละ 4-5 คน

เดิมที รุ่นพี่ของเราบางคนเพียงแต่ไปเยี่ยมเพื่อนๆที่มาจากหมู่บ้านเดียวกัน ซึ่งเผอิญมาทำงานอยู่ตามโรงงานรอบๆวิทยาลัย เพื่อพูดคุยสนทนาภาษาหมู่เฮาร่วมใจ ทำให้ได้มีโอกาสถ่ายทอดสภาพชีวิตความเป็นอยู่แก่กันและกัน และได้ขยายผลเลยไปถึงการปรึกษาหารือกัน เพื่อหาแนวทางในการเผชิญหน้ากับปัญหาต่างๆที่เกิดขึ้นในวงจรชีวิตผู้ใช้แรงงาน

จากกลุ่มเพื่อนร่วมหมู่บ้าน วงสนทนาของรุ่นพี่ได้ขยายวงกว้างขึ้น จนเป็นกลุ่มเยาวชนแรงงานสัมพันธ์ เพื่อตอบสนองต่อความต้องการเร่งด่วนของสภาพปัญหาชีวิตของบรรดานกน้อยที่โผบินมาอยู่ท่ามกลางสังคมเมืองที่วุ่นวายสับสน คือปัญหาเรื่องการขาดเพื่อนที่จะสามารถช่วยคิด ช่วยนำพวกเขาในการรับมือกับมรสุมชีวิตละลอกแล้วละลอกเล่า

เรามานั่งคิดกันว่าจะสามารถทำอะไรได้บ้าง เพื่อช่วยเหลือบรรดาเพื่อนเยาวชนร่วมภูมิภาคเหล่านี้ ภารกิจแรก คือการเป็นเพื่อนกับพวกเขา และต่อมาก็ได้มีการขยายผลเป็นการจัดประชุมกลุ่มประจำสัปดาห์ การช่วยเหลือในด้านการศึกษา การฝึกทักษะพิเศษ เช่น การเล่นกีตาร์ พิมพ์ดีด สนทนาภาษาอังกฤษ การเล่นกีฬาร่วมกัน การจัดแข่งขันกีฬาระหว่างกลุ่มในวันเยาวชนแรงงานสัมพันธ์ การจัดอบรมสัมมนา การไปพักผ่อนร่วมกัน การสืบสานคุณค่าวัฒนธรรมอีสาน การจัดงานตามโอกาสพิเศษ เช่น วันแม่ วันพ่อ วันคริสต์มาส ปีใหม่ วันสงกรานต์ ลอยกระทง เป็นต้น

กิจกรรมต่างๆไหลหลั่งพรั่งพรูเป็นสายน้ำ อันเนื่องมาจากความต้องการของกลุ่มและอุดมการณ์ของรุ่นพี่ ที่มีจิตสำนึกว่า "ในเมื่อเรามีโอกาสดีกว่าเพื่อนร่วมภูมิภาคคนอื่นๆ เราควรเป็นคนแรกที่ช่วยเหลือเขาตามกำลังความสามารถของเรา"

ปัจจุบัน เยาวชนเริ่มไหวตัวมากขึ้นว่า ภาคอุตสาหกรรม ไม่ได้ตอบแทนหยาดเหงื่อของพวกเขาอย่างสมราคา น้อยคนนักที่จะมีเงินพอเหลือเก็บ ส่วนมาก เงินที่ได้มาจากการเอาแรงงานเข้าแลก ก็หมดไปกับค่าเช่าที่พักค่าอาหาร และยิ่งหมดไปย่างรวดเร็ว เพราะการพัดพาของกระแสวัตถุนิยม บริโภคนิยม แสง สี เสียง ความหรูหราฟุ้งเฟ้อของแดนศิวิไลซ์

นี่คือสิ่งที่พวกเราวิตกกังวลที่สุด ว่าเราจะสามารถช่วยเหลือพวกเขาได้อย่างไรบ้าง เพราะมีเพียงบางคนเท่านั้นที่เริ่มตระหนัก แต่เพื่อนของเราอีกจำนวนมากเหลือเกินยังคงหลงใหลในความฟุ้งเฟ้อของเมืองหลวง ชอบที่จะไปเดินเล่นตามห้างสรรพสินค้า เข้าร้านบาร์เบียร์ หรือติดอยู่ในวังวนของอบายมุขต่างๆ

เราตระหนักดีว่า สิ่งที่เรากำลังพยายามทำอยู่ แม้เป็นเพียงสิ่งเล็กๆที่ไม่มีพลังมากพอที่จะไปเปลี่ยนแปลงอะไรได้มากนัก แต่เราก็จะไม่ละความพยายาม เราจะยังคงสืบสานความมุ่งมั่นตั้งใจดีที่พี่ๆได้เริ่มต้นไว้ โดยหวังว่า อย่างน้อยขอเพียงให้เขาได้รับรู้ว่า เขายังมีเราเป็นเพื่อน

(จาก "แสงธรรม...แสงแห่งหวัง พลังแห่งรัก")