วันหนึ่งในปี ๑๙๗๐ เธอมาเยี่ยมโทนี่ เพื่อช่วยเขาเขียนจดหมาย ซักผ้าลินินให้ หรืออ่านหนังสือให้ฟัง เขาไม่ต้องการให้เธอช่วยทำอะไรทั้งนั้น เธอเลยถามว่ามีอะไรที่เขาอยากให้เธอทำ เขาตอบว่า: "ช่วยจุดซิการ์ให้ผมหนึ่งมวนสิ"

เธอรู้เธอจะต้องตอบอย่างรวดเร็ว มิฉะนั้นโทนี่จะเกิดความรู้สึกขึ้นมาว่าเธอไม่เต็มใจทำ คนที่เป็นโรคนี้มีปมด้อย เพราะเป็นที่รังเกียจของสังคม

ซิสเตอร์พูดว่า: "ได้ซิ โทนี่ อะไรที่เธออยากให้ช่วย บอกมาเลยไม่ต้องเกรงใจ"

โทนี่บอกเธอว่ามีกล่องซิการ์อยู่บนโต๊ะถัดจากเก้าอี้ของเขา ขอให้เธอช่วยหยิบออกมาหนึ่งมวน แกะกระดาษห่อออก และกัดปลายข้างหนึ่งของซิการ์ให้ขาด เมื่อเธอได้ทำตามที่เขาบอก เขาสั่งเธอเอาไม้ขีดจุดไฟรน และให้เธอสูบอากาศเข้าออกจนกว่าซิการ์ติดไฟ เธอไอและสำลักหลายครั้งกว่าจะสำเร็จ

โทนี่พูดต่อ ขั้นต่อไปเธอต้องเอาซิการ์เสียบเข้าไปในไปป์อันเล็กๆ ซึ่งวางอยู่บนโต๊ะ แล้วสูบซิการ์ที่ติดอยู่กับไปป์ให้ควันเข้าไปข้างใน แล้ววางเครื่องสูบในปากของเขา เขาต้องการแค่นี้ แล้วเธอก็กลับ

หลังจากนั้น ซิสเตอร์บริจริดจะมาเยี่ยมโทนี่วันละสองสามครั้ง และจุดซิการ์ให้เขาสูบ เธอทราบดีเป็นกฎเคร่งครัดที่เกาะโมล๊อกไค ต้องระมัดระวังอย่าให้ติดโรคร้ายเหมือนคุณพ่อดาเมียนผู้ก่อตั้งถิ่นนี้ แต่ซิสเตอร์คิดว่าเธอปล่อยทุกสิ่งในพระหัตถ์ของพระเป็นเจ้า เธอไม่กล้าปฏิเสธสิ่งที่โทนี่ขอร้อง ซึ่งดูเหมือนไม่มีใครกล้าจุดซิการ์ให้เขา เพราะกลัวติดโรคร้าย

วันหนึ่งซิสเตอร์มาเยี่ยมโทนี่ เขาล้มป่วยอย่างหนัก เธอไปเยี่ยมเขาที่คลินิก และถามเขาว่าต้องการพบพระสงฆ์ไหม โทนี่ตอบว่า เป็นเวลานานแล้วที่เขาคิดว่าพระเป็นเจ้าเกลียดเขา เพราะตั้งแต่วันที่เขาได้รับศีลมหาสนิทครั้งแรก หมอตรวจร่างกายของเขาพบว่าเขาเป็นโรคเรื้อน ครอบครัวก็ส่งเขามาอยู่ที่เกาะโมล๊อกไค และทอดทิ้งเขาโดยสิ้นเชิง

โทนี่บอกว่า ความมีใจเมตตากรุณาของซิสเตอร์ที่ยอมเสี่ยงต่อการติดโรคร้าย โดยการมาเยี่ยมเขาเป็นประจำ และจุดซิการ์ให้เขาสูบ ได้เปลี่ยนความคิดของเขาทั้งหมด เขายอมรับความจริงว่าพระเป็นเจ้าทรงรักเขา เขายินดีที่จะพบพระสงฆ์ ดังนั้นซิสเตอร์บริจริดจึงตามคุณพ่อฟิลิเบิร์ท พระสงฆ์ประจำคลินิกมาพบโทนี่