ข้าพเจ้าพูดว่า: "ถ้าพระองค์ทรงมีเวลา"

พระเจ้ายิ้มและตรัสว่า: "เวลาของเราเป็นเวลาชั่วนิรันดรและพอเพียงสำหรับทำทุกสิ่ง เธอมีอะไรในใจที่จะถามเราหรือ?"

"อะไรเกี่ยวกับมนุษยชาติที่ทำให้พระองค์ประหลาดใจที่สุด?"

พระเจ้าตอบว่า: "พวกเขาเบื่อหน่ายการเป็นเด็ก อยากเติบโตเป็นผู้ใหญ่เร็วๆ แล้วอยากกลับเป็นเด็กอีก

พวกเขาหาเงินจนเสียสุขภาพ แล้วเสียเงินเพื่อรักษาสุขภาพ

ห่วงกังวลเรื่องอนาคตจนพวกเขาลืมปัจจุบัน ด้วยเหตุนี้ เขาทั้งหลายไม่ได้อยู่เพื่อปัจจุบันหรืออนาคต

พวกเขาดำรงชีวิตเหมือนกับว่าเขาทั้งหลายจะไม่ตาย และตายคล้ายกับเขาทั้งหลายไม่เคยมีชีวิต"

พระหัตถ์ของพระเจ้าทรงจูงมือข้าพเจ้า และเราก็นิ่งเงียบสักครู่หนึ่ง แล้วข้าพเจ้าถามว่า . . .

"ในฐานะบิดามารดา บทเรียนอะไรในชีวิตที่พระองค์ทรงปรารถนาให้ลูกของพระองค์รู้?"

พระเจ้าตอบอย่างยิ้มๆว่า:

"ให้รู้ว่าพวกเขาไม่อาจทำให้ใครรักพวกเขา สิ่งที่พวกเขาทำได้ ก็คือปล่อยตัวให้รับความรัก

ให้รู้ว่าสิ่งที่มีค่าที่สุดในชีวิตไม่ใช่สิ่งที่เขาสะสม แต่เป็นคนที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเขา

ให้รู้ว่าการเปรียบเทียบตัวเองกับผู้อื่นมิได้เป็นสิ่งที่ดีงาม มนุษย์จะถูกพิพากษาทีละคนแล้วแต่บาปบุญคุญโทษที่เขาแต่ละคนได้ทำ ไม่ได้ถูกพิพากษาเป็นกลุ่มโดยการเปรียบเทียบ

ให้รู้ว่าคนรวยไม่มีทุกสิ่ง แต่ต้องการสิ่งยังชีพน้อยที่สุด

ให้รู้ว่าพวกเขาใช้เวลาเพียงสองสามวินาทีสร้างแผลลึกในจิตใจของคนที่เขาทั้งหลายรัก และใช้เวลาหลายปีสมานแผลเหล่านั้น

ให้เรียนรู้การอภัยโดยฝึกฝนการให้อภัย

ให้รู้ว่ามีคนที่รักพวกเขาอย่างท่วมท้น แต่ไม่รู้ว่าจะแสดงความรู้สึกออกมาอย่างไร

ให้รู้ว่าเงินซื้อได้ทุกสิ่งยกเว้นความสุข

ให้รู้ว่าสองคนมองดูสิ่งเดียวกัน แต่มีความคิดเห็นไม่ตรงกัน

ให้รู้ว่าเพื่อนแท้ คือ คนที่รู้ทุกสิ่งเกี่ยวกับพวกเขา . . . และยังชอบพวกเขาเหมือนเดิม

ให้รู้ว่าการที่ผู้อื่นยกโทษพวกเขายังไม่เพียงพอ เขาทั้งหลายจะต้องยกโทษตัวเองด้วย"

ข้าพเจ้านั่งอยู่ที่นั่นสักพักหนึ่ง มีความสุขใจเป็นพิเศษที่ได้อยู่ใกล้ชิดกับพระองค์

ข้าพเจ้าขอบพระคุณพระองค์ที่ทรงอนุญาตข้าพเจ้าสนทนากับพระองค์ และสำหรับทุกสิ่งที่พระองค์ได้ทรงทำเพื่อข้าพเจ้าและครอบครัว

พระองค์ตอบว่า: "เราอยู่ที่นี่ตลอด 24 ชั่วโมง เมื่อไรเธอถามเรา เราก็จะตอบ"

...........

คนจะลืมสิ่งที่ท่านได้พูด

คนจะลืมสิ่งที่ท่านได้ทำ

แต่คนจะไม่ลืมน้ำใสใจจริงที่ท่านได้แสดงต่อเขา