เราเองก็เช่นกัน อย่าสิ้นหวังในตัวลูก…ลูกศิษย์…ตัวผู้น้อยในอารักษ์ จงแยก "ตัวเขา" ให้ออกจาก "ความผิดบาปบกพร่อง" จงมองให้เห็นถึง "ความน่ารัก" ในตัวเขา จงเชื่อมั่นใน "ส่วนดี" ของเขา

จงยอมรับเขาอย่างที่เขาเป็น เพราะ "การยอมรับ" เป็นหน้าที่แรกของความรัก เพราะ "การถูกยอมรับ" คือขุมพลังแห่งการอยากพัฒนาตน เพราะเขาจะสามารถบอกตัวเองได้ว่า "เขามีคุณค่า" ควบคู่กับ "การพัฒนาเปลี่ยนแปลง"