ถึงลูก “คนชอบกวาด”
ลูกเอ๋ย เราสังเกตเป็นเศษขยะพวกนั้นหล่นอยู่รอบๆ โต๊ะของลูก และเรารู้ว่ามันเป็นสิ่งที่น่าโมโหอย่างยิ่งยวด เพราะลูกใช้เวลาที่ดีที่สุดในชีวิตเพื่อเป็นคนเก็บกวาดขยะ แต่ลูกเอ๋ย ทุกคนต่างก็มีนิสัยที่แย่ด้วยกันทั้งนั้นแหละ และอย่างที่สามีของลูกเป็นก็ไม่ได้ผิดกฎหมายอะไร ไม่ได้ผิดศีลธรรม หรือผิดปกติตรงไหน ดังนั้น ลูกจงมองดูนิสัยจอมเปื้อนของเขา และมองดูนิสัยของลูกเองด้วยเวลาที่ลูกเก็บกวาดหลังจากที่เขาทำเปื้อนแล้ว

อ้อ อีกอย่างหนึ่ง คนชอบกวาดเอ๋ย ลูกรู้อะไรไหม ลูกก็มีนิสัยเล็กๆ น้อยๆ ระหว่างมื้ออาหารเช่นกันนะ เช่น เมื่อเวลาที่ลูกนั่งเก้าอี้เรียบร้อยแล้ว ลูกจะซ้อนจานหลายๆ ใบตรงหน้าลูก เตะร้องเท้าของลูกไปข้างหน้าใต้โต๊ะ ซึ่งบางครั้งรองเท้าของลูกก็ไปอยู่ใต้เท้าสามีของลูกด้วย ซึ่งบางครั้งเขาก็สะดุดร้องเท้าของลูกตอนลุกไปตักขนมหวาน บางครั้งลูกก็ถอดรองเท้าทิ้งไว้ใต้โต๊ะอย่างนั้นจนข้ามวันข้ามคืน และนั่นก็สามารถทำให้คนอื่นโมโหอย่างยิ่งยวดได้เช่นกันนะ เราว่าน่าจะหยุดการบ่นว่าผู้ชายขณะที่เขาทาเนยบนขนมปังปิ้งได้แล้วนะ (เพราะว่าสามีของลูกเพิ่งจะบอกเราเมื่อวานนี้เองแหละ!)
“พระเจ้าของลูกไง”