แม้จะทับศัพท์ "เยซู" จากภาษาโปรตุเกส แต่ภาษาไทยเรากลับทับศัพท์ "คริสต์" เอาเองตามใจชอบ คนรุ่นก่อนใช้คำ "คริสโต" เหมือนภาษาโปรตุเกส เช่น พระคริสโตวาท พระมหาเยซูคริสโต เข้าใจว่าคงขี้เกียจพูดยาว จึงเหลือเพียง "คริส" แต่เวลาเขียนก็ใส่ "ต์" ไว้เพื่อไม่ให้น่าเกลียด

ภาษาโปรตุเกสแผลงมาจากภาษาละติน Christus ใช้แปลคำภาษาฮีบรูว่า "เมสสิยาห์" สองคำนี้จึงหมายความอย่างเดียวกัน คือ "ผู้ที่พระเจ้าทรงเจิม" ซึ่งหมายถึงการแต่งตั้งให้ทำหน้าที่สูงส่ง เช่น กษัตริย์มหาปุโรหิต ศาสดาประกาศก เป็นต้น

เมื่ออาณาจักรยูดาห์เสียแก่แบบิโลน ก็สิ้นกษัตริย์ที่ได้รับการเจิม ต่อจากนั้น ชาวยิวก็โหยหาพระเมสสิยาห์ที่จะมาสร้างอาณาจักรใหม่ของพระเจ้า

"คริสต์" จึงเป็นชื่อตำแหน่ง ไม่ใช่ชื่อตัว ผู้นิพนธ์พระวรสารชอบเรียกพระผู้ไถ่ว่า "เยซู" และเพื่อให้แตกต่างจากคนอื่นๆที่ชื่อเหมือนกัน ก็เรียกเป็น "เยซูชาวนาซาแรธ" หรือ "เยซูบุตรของโยเซฟ"

แต่นักบุญเปาโลชอบเรียกว่า "พระคริสต์" หรือ "พระเยซูคริสต์" ที่เรียกว่า "พระคริสต์เยซู" ก็มีบ้าง

ชื่อนั้นสำคัญไฉน พระเยซูทรงพอพระทัยใช้ชื่อโหลเป็นนามของพระองค์ แต่เป็นนามที่มีความหมาย และที่สำคัญก็คือพระองค์ทรงทำให้พระนามของพระองค์มีความหมายเต็มเปี่ยม โดยทรงซื่อสัตย์ต่อตำแหน่งหน้าที่และกระแสเรียกที่พระบิดาทรงเรียกใช้ เราได้ชื่อว่า คริสตัง (ภาษาโปรตุเกส) คริสเตียน (ภาษาอังกฤษ) หรือคริสตชน (ภาษาไทย) ชื่อนั้นสำคัญไฉน จะสำคัญก็อยู่ที่ว่าได้ซื่อสัตย์ต่อกระแสเรียกเพียงไร