"สัตว์ร้ายได้บังคับคนทั้งปวง ทั้งผู้ใหญ่และผู้น้อย คนมั่งมีและคนยากจน คนเป็นทาสและเป็นไท ให้ประทับเครื่องหมายไว้ที่มือขวาและหน้าผาก เพื่อไม่ให้ผู้ใดทำการค้าขายได้นอกจากผู้ที่มีเครื่องหมายเท่านั้น เครื่องหมายนั้นจารึกนามของสัตว์ร้าย และหมายเลขนามของมันไว้…เลขของมันคือ 666" (วว. 13 : 16-18)

"ท่านไม่อาจรับใช้พระเจ้าและเงินตราพร้อมกันได้" (มธ. 6 : 24)

พระเยซูนั่งอยู่ที่ม้านั่งแถวหลังท้าย เพื่อดูบรรดาสัตบุรุษร่วมพิธีมิสซาในโบสถ์ ไม่มีใครจำพระองค์ได้เลย ไม่มีใครสักคนคิดเหลือบมองพระองค์เป็นครั้งที่สอง เพราะพระองค์ใส่เสื้อเก่า ๆ ปอน ๆ เหมือนคนงานคนหนึ่งเท่านั้น

พระองค์มองไปรอบ ๆ ขณะที่พิธีกรอ่านบทอ่านพึมพำอยู่บนพระแท่น ด้านหลังวัด ทั้งที่ระเบียงและประตูทางเข้า มีโปสเตอร์มากมายหลากสีหลายแบบแปะติดเต็มไปหมด ทั้งหมดเป็นใบปิดโฆษณาผลิตภัณฑ์นานาชนิด ซึ่งออกแบบด้วยสีสันเตะตาและคำชวนเชิญรื่นหู เป็นโฆษณาขายข้าวของเครื่องใช้จิปาถะภายในบ้าน นับตั้งแต่สบู่ เครื่องดื่ม ยาแก้ปวด แป้งทำขนม นาฬิกาข้อมือ ถ้วยชามรามไห ภัตตาคารไปจนกระทั่งสายการบิน ฯลฯ สันนิษฐานว่ารายได้ส่วนหนึ่งของโบสถ์แห่งนี้มาจากค่าเช่าป้ายโฆษณานั่นเอง

มองไปที่หน้าตู้ศีลฯมีกล่องบริจาคขนาดมหึมาตั้งตระหง่านอยู่ข้างพระแท่น ใกล้ ๆ กันนั้นพระองค์สังเกตเห็นประตูบานหนึ่งตกแต่งด้วยเครื่องประดับแปลก ๆ เห็นได้ชัดว่าสถาปนิกต้องการสื่อถึงอักษรสามตัวที่เรารู้จักกันดี JHS (Jesus Hominum Salvator - พระเยซูผู้ไถ่มนุษยชาติ) แต่เนื่องจากเล่นลวดลายตัวอักษรมากเกินไป ทำให้เมื่อมองผ่าน ๆ อาจเห็นเป็นสัญลักษณ์ $ (ดอลลาร์สหรัฐฯ) ได้ง่าย ๆ

"ไหงเป็นยังงี้ละ" พระเยซูนึกในใจ "สัญลักษณ์แห่งความรอดของฉันกลายเป็นเป็นสัญลักษณ์เงินดอลลาร์ไปแล้ว"

พระองค์ยังจำได้ดีถึงแสงนีออนวิบวับยามมองลงไปยังบ้านเมืองเบื้องล่าง ป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ตั้งเด่นหราอยู่ริมทางหลวง การสนทนาที่ได้ยินอยู่ทั่วไปคือการซื้อขายและการซื้อขาย มีการผลิตและบริโภคอย่างโกลาหลและไร้สติ ทำให้พระองค์คิดไปว่านี่คือพิธีกรรมใหม่ในโลกมนุษย์ ไม่ใช่พิธีมิสซา(Mass)เพื่อระลึกถึงแผนการความรอดอีกแล้ว แต่เป็นความวุ่นวายไร้ระเบียบและเลอะเทอะรุงรัง(masses)เสียมากกว่า ผู้คนนั่งจมปลักอยู่หน้าจอทีวี ราวกับทาสที่ได้ยอมศิโรราบให้แก่ช่วงเบรคโฆษณาระหว่างรายการเกมโชว์ "เพื่อรับข่าวสารสำคัญจากผู้อุปถัมภ์รายการของเรา"

ขณะนั้นบรรดาสัตบุรุษยืนขึ้นเพื่อฟังพระวรสาร อาทิตย์นี้ในพระวรสารกล่าวถึงเหรียญหนึ่งสตางค์แดงของหญิงม่ายที่ยากจน

บทเทศน์ประจำสัปดาห์นี้จึงพูดถึงความมีน้ำใจของบรรดาสัตบุรุษที่ควรเสียสละให้กับพระศาสนจักรท้องถิ่น (คุณสามารถใช้เครดิตการ์ดเพื่อการบริจาค ทำบุญ และขอมิสซาได้ ที่โต๊ะประชาสัมพันธ์ด้านหลังโบสถ์) เพื่อฝึกหัดการรู้จักแบ่งปันให้ผู้อื่น "เพราะเงินทองเป็นของอันตราย"

ในระหว่างการเทศน์ คุณพ่อผู้ทำพิธีหยุดพักเทศน์ถึงสองครั้ง โดยเรียกช่วงพักนี้ว่า "ช่วงเบรคสองนาที" เพื่อให้บรรดาสัตบุรุษได้ฟัง "ข่าวดีที่สำคัญยิ่ง" (เห็นได้ชัดว่ามันสำคัญยิ่งกว่าตัว "ข่าวดี" จริง ๆ เสียอีก) พระเยซูได้แต่นั่งอ้าปากค้าง เมื่อเห็นหญิงสาวในเครื่องแบบสีสะดุดตาออกมายืนหน้าพระแท่น เพื่อโพนทะนาถึงสรรพคุณอันยอดเยี่ยมของโฟมล้างหน้ายี่ห้อใหม่ เธอพูดได้ดีไม่มีติดขัดหรือเคอะเขินด้วยน้ำเสียงของนักการขายมืออาชีพ สาวน้อยใช้เวลาสองนาทีอย่างคุ้มค่าจนหยดสุดท้าย ก่อนที่คุณพ่อจะขึ้นมาเทศน์ต่อเป็นเวลาห้านาที หลังจากนั้นก็ถึงคราวของ "ข่าวดีที่สำคัญยิ่ง" ชิ้นที่สอง หนุ่มน้อยหน้าใสอีกคนหนึ่งออกมาสาธยายถึงสรรพคุณของอีเนอร์กอน ยาบำรุงกำลังที่เหมาะสำหรับนักกีฬาและผู้ใช้แรงงานทั้งหลาย

ระหว่างเบรคสองนาทีเพื่อการประกาศข่าวดีที่สำคัญยิ่งนี้ บรรดาสัตบุรุษที่นั่งง่วงหงาวหาวนอนด้วยความเบื่อหน่ายมานานจะดีดผลุงขึ้นนั่งตัวตรงและนิ่งฟังอย่างตั้งใจ แสดงให้เห็นว่าพวกเขาสนใจโฆษณาชวนเชื่อของมนุษย์มากกว่าพระวาจาของพระเจ้าเสียอีก

หลังจากบทเทศน์จบลงก็มาถึงช่วงพิธีรื้อฟื้นความเชื่อ พวกเขาท่องบ่นอย่างไหลเลื่อนด้วยความเคยชิน มันทำให้พระเยซูรู้สึกผิดหวังอย่างรุนแรง เพราะสิ่งที่พวกเขาสำรากออกมานั้นมิได้แสดงถึงความหมายที่แท้จริงเลย เขามิได้หมายถึง "ข้าพเจ้าเชื่อถึงพระเป็นเจ้า พระบิดาทรงสรรพานุภาพ สร้างฟ้าดิน…" แต่หมายถึง "ข้าพเจ้าเชื่อถึงพระเป็นเจ้า ดอลลาร์ทรงสรรพานุภาพ สร้างฟ้าดิน…"

จากนั้นเป็นบทภาวนาเพื่อมวลชน ซึ่งเป็นพิธีการหนึ่งที่ยาวนานมาก เปิดโอกาสให้ทุกคนได้วอนขอความมั่งคั่ง ความเจริญก้าวหน้าในอาชีพการงานและการเงิน ขอให้คลาดแคล้วจากความล้มเหลวในเชิงธุรกิจ ขอให้หุ้นขึ้นและดอกเบี้ยเงินกู้ลด ฯลฯ

มาถึงตรงนี้ พระเยซูนึกไปถึงข้อความตอนหนึ่งในหนังสือวิวรณ์ที่กล่าวถึงสัตว์ร้ายและหมายเลขประจำตัวของมัน นั่นคือหมายเลข 666 พระองค์นึกสนุกขึ้นมาจึงลองหาคำจำกัดความที่เหมาะสมกับเจ้าสัตว์ร้ายนี้ คำจำกัดความของมันคือ เงิน เหรียญสตางค์ และทรัพย์สมบัติ - ความหรูหรา ความสมบูรณ์พูนสุข และความร่ำรวย - ความมั่งคั่ง ผลกำไร และดอลลาร์

"อืม เข้ากันดี ๆ" พระองค์พึมพำกับตัวเอง

ที่น่าสนใจกว่านั้นเห็นจะเป็นการเก็บถุงทานในระหว่างพิธีมิสซา ซึ่งเป็นพิธีรีตองที่ละเอียดละอออย่างยิ่ง ด้วยเทคโนโลยีใหม่ล่าสุด ไม่จำเป็นต้องมีคนคอยยื่นถาดหรือถุงทานระหว่างทางเดินอีกแล้ว ระหว่างม้านั่งทุกตัวจะมีเครื่องทำทานอัตโนมัติของธนาคารติดตั้งเอาไว้ ผู้ใดประสงค์จะให้ทานสามารถใส่ชื่อธนาคาร หมายเลขบัญชีธนาคาร และจำนวนเงินที่ต้องการได้ทันที (เงินทานจะถูกหักจากยอดบัญชีโดยอัตโนมัติ) ที่ไฮเทคยิ่งกว่าก็คือรายชื่อของผู้ทำทานทั้งหมด จะถูกฉายขึ้นบนจอโอเวอร์เฮดขนาดใหญ่หน้าวัดและทางด้านขวาของพระแท่นทันที โดยเรียงลำดับตามตัวอักษรและจำนวนเงินที่บริจาค กระบวนการทั้งหมดนี้จะเกิดขึ้นในเวลาไม่กี่นาทีเท่านั้น แต่ก็สามารถทำให้ผู้ร่วมพิธีหมดความสนใจในพิธีกรรมที่เหลืออยู่ และหันมาตั้งหน้าตั้งตาอ่านรายชื่อของคนบริจาคทานได้อย่างง่ายดาย ใคร ๆ ก็อยากรู้กันทั้งนั้นแหละว่า อาทิตย์นี้ครอบครัวนายสมชายหรือบ้านคุณนายสมหญิงเขาทำทานกันเท่าไหร่? ขณะนั้นภาควจนพิธีกรรมจะดำเนินต่อไปอย่างรวดเร็ว (พระสงฆ์จะตั้งหน้าตั้งตาอ่านอย่างไฟแลบ ด้วยน้ำเสียงเบาจนฟังไม่ได้ศัพท์ สัตบุรุษที่กำลังอ่านรายนามผู้บริจาคทานบนจอโอเวอร์เฮดเลยไม่ได้ใส่ใจอะไรกับคุณพ่อแกมากนัก) ทุกคนอยากให้พิธีจบลงเต็มแก่แล้ว

พิธียังคงดำเนินไปเรื่อย ๆ พระเยซูได้เห็นสิ่งต่าง ๆ ที่เกิดขึ้น พระองค์มองดูสิ่งเหล่านั้นอย่างพินิจพิเคราะห์ จนกระทั่งถึงภาครับศีลมหาสนิท จึงบอกกับตัวเองว่า พอกันที

พระองค์ลุกขึ้นจากม้านั่งและขอทางเพื่อเดินออกมา ใบหน้าของพระองค์อ่อนโรยและซีดเซียว

"ไม่สบายเรอะคุณ?" ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างประตูร้องถาม

"สบายดีครับ" พระเยซูยิ้มตอบอย่างเศร้า ๆ "ผมแค่เข้าผิดโบสถ์เท่านั้นเอง"