ตอนที่อายุ 6 ขวบ โอเล่มีน้ำหนักเพียงแค่ 10 กิโลกรัม ศีรษะโต ขาเล็กยาว แต่มีสายตาอ้อนวอนอยากให้ใครสักคนมารักและดูแลเขา เขาพร้อมที่จะโผเข้าสู่อ้อมกอดของใครก็ตามที่ปรารถนาจะอุ้มเขา

มารดาของเขาเสียชีวิตลงด้วยโรคเอดส์ได้ 2-3 ปีมาแล้ว ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา เขาจึงอยู่ในความดูแลของย่ามาตลอด แต่เมื่อย่าของเขาได้เสียชีวิตลงด้วยโรคเอดส์เช่นกัน ชีวิตของเขาจึงต้องโดดเดี่ยวอีกครั้งหนึ่ง ณ สถานที่ฌาปนกิจนั้นเอง ญาติของเขาบางคนจึงต้องรับเขาไปอยู่ด้วย แต่ก็ไม่ปลอดภัยสำหรับครอบครัวของญาติของเขาซึ่งยังไม่มีความรู้เกี่ยวกับโรคนี้ แล้วที่ไหนล่ะที่เป็นความหวังสำหรับโอเล่? แล้วในที่สุด เขาก็ถูกส่งมายังศูนย์คามิลเลียน โซเชียลเซนเตอร์ ระยอง ซึ่งเป็นความหวังสุดท้ายของเขา

เมื่อเขามาถึง ทางศูนย์ฯก็ได้เริ่มให้ยาต้านไวรัสแก่เขาทันที แต่เขาก็โชคไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะว่าเขาเริ่มการรักษาที่พิเศษนี้ช้าไป ร่างกายของเขาอยู่ในสภาพที่การรักษาพิเศษนี้ไม่สามารถที่จะช่วยได้ สุขภาพของเขาทรุดลงทุกวัน ถึงแม้ว่าใบหน้าของเขาจะมีเสน่ห์แต่รอยยิ้มที่แสดงความเศร้าก็ไม่อาจซ่อนความทุกข์ทรมานของเขาได้

โอเล่เป็นที่รักใคร่ของทุกคนและเมื่อเขาได้เสียชีวิตลง ทุกคนจึงมีแต่ความเศร้าโศกเสียใจ