อาทิตย์ตกอกตรมระทมจิต
เมื่อได้คิดผิดไปใจสับสน
โอ้ตัวเราเขลานักประจักษ์กมล
ที่ดิ้นรนพ้นอกพ่อห่อเหี่ยวใจ
หลงคิดว่าทางข้างหน้านั้นประเสริฐ
หลงเตลิดเพลิดเพลินเดินหลงใหล
มิตรมากหน้าพาเกษมเปรมปรีดิ์ไป
เงินพ่อให้จ่ายเจือไม่เหลือเลย

พอเงินหมดสลดใจไร้ผองเพื่อน
คอยตามเตือนไปเยือนก็เชือนเฉย
ต่างหลบลี้หนีหายไม่คุ้นเคย
สุดเฉลยเอ่ยคำร่ำโศกี

ต้องหิวโหยโรยราน่าอนาถ
ชีวิตพลาดผิดไปไร้สุขศรี
รับจ้างเขาเฝ้าหมู..ดูอัปรีย์
ไม่รู้ที่จะหันหน้าพึ่งพาใคร

คิดถึงวันฝันถึงคืนเคยชื่นจิต
อยู่ใกล้ชิดกับบิดาพาสดใส
พ่อให้ลูกทุกอย่างวางไว้ใจ
แม้คนใช้พ่อยังเกื้อเอื้อเมตตา

ครั้นได้คิดจิตชื่นหวนคืนกลับ
ไปขอรับผิดพ่อ..ขอเถิดหนา
ขอเป็นแค่คนรับใช้ให้บิดา
ยังดีกว่ามาร่อนเร่พเนจร

ผู้เป็นพ่อพอเห็นลูกก็สุขใจ
ลูกรักได้กลับคืน..ชื่นเหมือนก่อน
พ่อไม่โกรธลูกยาอย่าอาทร
เฝ้าอาวรณ์ถึงลูกอยู่ทุกวันวาร

พออ่านจบทบทวนชวนใจเศร้า
โอ้ตัวเราเป็นเช่น.."ลูกล้างผลาญ"
เคยมีสุขอยู่ในพระหรรษทาน
กลับลนลานหลบลี้หลีกหนีไป

ทิ้งชีวิตคริสตชนไปจนสิ้น
ไม่ถวิลให้ถ้วนทั่วมัวหลงใหล
พอพ่ายแพ้แก่ชะตาระอาใจ
จึงคิดได้ละอายบาป..หวนกลับมา

หวังพระเป็นเช่นพ่อเฝ้ารอรับ
ให้ลูกกลับสู่อ้อมขวัญอย่างหรรษา
ขออย่าทรงขุ่นเคืองเรื่องผ่านมา
พระเมตตาอภัยบาป..ลูกกราบวิงวอน….เทอญ