ในพระธรรมเก่าไม่ถือความยากจนว่ามีคุณค่า ตรงข้าม กลับถือว่าเป็นสภาพอัปยศ เป็นเครื่องหมายของชีวิตที่เลว แต่อย่างไรก็ตาม ทีละเล็กละน้อย ความคิดที่ว่าพระโปรดปรานคนที่ยากจนในวัตถุก็ค่อยๆเพิ่มขึ้น จนกระทั่งเราถามตัวเองว่า "ทำไม" ปรากฏว่าดูเหมือนว่าความยากจนทางวัตถุจะมีอำนาจบางอย่างต่อมนุษย์ มันมีผลต่อชีวิตภายในของเขา ความยากจนทางวัตถุทำให้คนสามารถต้อนรับพระ สามารถเปิดตัวออกแก่พระองค์ ท่าทีเช่นนี้ (ซึ่งอาจจะเรียกว่าความยากจนในจิตใจ) มักจะพบในผู้ที่มีความยากจนทางวัตถุ มีการเปลี่ยนความคิดจาก "พระเป็นเจ้าพอพระทัยผู้ที่มีความยากจน" เป็น "ผู้มีความยากจนในจิตใจสามารถต้อนรับพระ" แต่ในพระธรรมเก่าไม่มีการทำอะไรเพื่อเชื่อมโยงระหว่างท่าทีภายในกับเรื่องวัตถุสิ่งของ

ความยากจนในพระธรรมใหม่

ในพระธรรมใหม่ พระเยซูเจ้าได้กล่าวต่อไปถึงบุญลาภแก่ผู้มีใจยากจน แต่พระองค์ก็ทำการเชื่อมโยงระหว่างท่าทีภายในและเงื่อนไขทางด้านวัตถุด้วย พระองค์กล่าวว่า "อูฐจะลอดรูเข็มยังง่ายกว่าคนร่ำรวยจะเข้าสวรรค์" (มธ.19:23) คนที่ร่ำรวย มีทุกอย่างในมือเป็นสภาพชีวิตที่ทำให้เขามีความพึงพอใจในตัวเอง เพียงพอในตัวเองและเกิดความกระด้างซึ่งเป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับจิตตารมณ์ของพระวรสาร พระเยซูเจ้าได้ให้ตัวอย่างด้วยการดำเนินชีวิตของพระองค์เอง ชีวิตยากจนธรรมดาๆเป็นสิ่งที่พระองค์เลือก พระองค์ไม่ได้เลือกการอดอยาก พระองค์ไม่ใช่คนจนที่ขมขื่น รูปแบบชีวิตที่พระองค์ทรงเลือกคือความยากจนที่แสดงออกมาโดยการใช้ชีวิตสามัญธรรมดา ความยากจนแบบของพระองค์แสดงถึงลักษณะของบุตรที่มีต่อพระบิดาของพระองค์