(จาก "We pray to the same God", Liguorian May 1996)

ในระหว่างสงครามโลกครั้งที่ 2 ผมมีประสบการณ์หลายครั้ง ว่าบรรดาแม่ของคริสตชนมีส่วนร่วมอย่างใกล้ชิดเหลือเกินในความรักอันช่วยเยียวยารักษาของพระเยซูและแม่พระ ผมไม่เคยลืมเหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นในระหว่างที่ผมพยายามหลบหนีจากวงล้อมของเมืองสตาลิงกราด ในฐานะเป็นพ่อวิญญาณรักษ์ของพวกทหาร ผมได้แนะนำบรรดาทหาร 250 คนให้วางอาวุธ และไม่ลักขโมยหรือขู่กรรโชกพวกชาวนารัสเซีย แต่ให้ทำดีกับพวกเขา แล้วในระหว่างการหลบหนีของพวกเรา ทหาร 15 คนได้รับบาดเจ็บ ผมพาพวกเขาไปยังบ้านของชาวนายากจนหลังหนึ่ง ผู้คนในบ้านนั้นไม่เพียงแต่รับเราเข้าพัก แต่ยังออกไปขอขนมปังและนมจากเพื่อนบ้านมาให้เราด้วย เมื่อเรากำลังเตรียมตัวจะออกเดินทางก่อนตะวันขึ้นในวันถัดมา ผมอดไม่ได้ที่จะถามว่าทำไมพวกเขาจึงแสดงความเมตตาต่อพวกทหารฝ่ายศัตรูที่นำความทุกข์ยากและภัยอันตรายมาให้ผู้คนของพวกเขา ผู้เป็นแม่ตอบว่า "เราสวดภาวนาถึงพระเจ้า พระบิดาของเรา ทุกวันทุกคืน ขอพระองค์ช่วยคุ้มครองและนำลูกทั้งห้าของเราที่ไปรบในกองทัพรัสเซียให้กลับบ้านอย่างปลอดภัย เรารู้ว่าแม่ของพวกคุณก็สวดขอพระบิดาสวรรค์อย่างนี้เหมือนกัน เราจะกล้าสวดต่อพระองค์ต่อไปได้อย่างไร ถ้าเราจะทำลืมไปว่าแม่ของพวกคุณก็สวดขอพระองค์เหมือนอย่างเรา" ตัวอย่างนี้เป็นเหตุผลที่ซื่อแต่ลึกซึ้ง...ออกมาจากหัวใจของผู้เป็นแม่คริสตชนจริงๆ

จึงนับเป็นปรากฏการณ์อันเป็นแรงบันดาลใจและให้ความหวัง ที่ในหลายๆประเทศซึ่งมีความรุนแรง การกดขี่ สงคราม ยังมีกลุ่มมีองค์การที่ชื่ออย่าง "สตรีเพื่อสันติภาพ" และ "กลุ่มมารดาเพื่อสันติ" ประกาศพระวรสารแห่งการกลับคืนดี สันติภาพ และวิธีการไม่ใช้ความรุนแรง สตรีเหล่านี้สัมพันธ์กับพระเยซู ผู้ไม่ใช้ความรุนแรง ผู้เป็นพระผู้ไถ่แห่งการกลับคืนดีและผู้รับใช้ของพระ

มารดาเหล่านี้พูด ไม่ใช่เฉพาะเวลาสวดภาวนาเท่านั้น แต่พูดด้วยชีวิตของพวกเธอ