ถ้าตัวโน้ตแต่ละตัว พูดว่า

มิใช่ตัวฉัน ที่ทำให้เกิดดนตรี

ก็คงจะไม่มีบทเพลงอันไพเราะ

ถ้าคำแต่ละคำ พูดว่า

มิใช่ตัวฉัน ที่ทำให้เกิดประโยค

ก็คงไม่มีหนังสือประเทืองปัญญา

ถ้าก้อนอิฐแต่ละก้อน พูดว่า

มิใช่ตัวฉัน ที่ก่อขึ้นเป็นกำแพง

ก็คงไม่มีบ้านอันแสนอบอุ่น

ถ้าหยดน้ำแต่ละหยด พูดว่า

มิใช่ตัวฉัน ที่รวมตัวกันเป็นลำธาร

ก็คงไม่มีมหาสมุทรอันเป็นบ่อเกิดแห่งชีวิต

ถ้าเมล็ดข้าวแต่ละเมล็ด พูดว่า

มิใช่ตัวฉัน ที่สุกเหลืองงามบนท้องทุ่ง

ก็คงไม่มีการเก็บเกี่ยวของชาวนา

ถ้ามนุษย์แต่ละคนกล่าวว่า

มิใช่กิจการแห่งความรักที่ช่วยมนุษยชาติให้รอด

โลกใบนี้คงจะไม่มีความยุติธรรม สันติ และความสุข

เฉกเช่นบทเพลงต้องการตัวโน้ตแต่ละตัว

หนังสือต้องการคำแต่ละคำ

บ้านต้องการน้ำแต่ละหยด

การเก็บเกี่ยวต้องการข้าวแต่ละเมล็ด

มนุษยชาติทั้งมวลก็ต้องการเธอ เช่นเดียวกัน

ในที่ที่เธอดำเนินชีวิตอยู่ เธอตระหนักบ้างไหมว่า

เธอมีคุณค่า มีเอกลักษณ์ และไม่มีใครแทนที่เธอได้