เมื่อคืนก่อน หลังจากที่ขอร้องแกมบังคับให้ภรรยาสุดที่รักของกระผมทานยาแก้อักเสบ และยาแก้ปวดอันเนื่องมาจากฟันคุดแล้ว เราก็นอนคุยกันเรื่องนู้นเรื่องนี้ เธอไม่ยอมหลับสักที ได้แต่บ่นว่า “ปวดฟันนนน...ทำไมมันปวดจังเลย” คุยไปคุยมา เธอก็ถามขึนมาลอยๆ ว่า
“ทำไมฟันคนเราถึงไม่ยอมขึ้นทีเดียวหมดทุกซี่ จะต้องเก็บเอาไว้มาขึ้นตอนอายุป่านนี้แล้วด้วย...โอ้ยยย ทำไมต้องมีฟันคุดด้วย”

ผมตอบเธอโดยไม่หันไปมองว่า “อ๋อ...มันเป็นสัจธรรมของชีวิตไงหละ”

“หือออ...” เธอทำเสียงงง แล้วพูดต่อว่า “แล้วมันเป็นไง ตอบให้ดีอย่ากวน... (ถูกดูดเสียงเอาไว้) นะ คนยิ่งปวดฟันอยู่”

ก็เป็นแบบนี้งัย สิ่งมีชีวิตบนโลกนี้ย่อมมีการเจริญเติบโต เปลี่ยนแปลงจากสภาวะหนึ่งไปสู่สภาวะหนึ่ง ในระหว่างช่วงเวลาที่จะเปลี่ยนสภาพนี้แหละ มันจะมีความเจ็บปวดเกิดขึ้น เหมือนกับการลอกคราบของงู หรือการกลายเป็นผีเสื้อของหนอน เวลางูจะลอกคราบหนังของมันก็จะปริแตก และตัวมันก็จะดันตัวเองออกจากคราบเก่าของมัน หรืออย่างเด็กผู้ชายที่จะกลายเป็นหนุ่มน้อยเสียงก็จะแตกทุ้ม ก็จะเจ็บคอ นมแตกพานก็ทำให้เจ็บนม

แล้วการที่ฟันคุดมันมาขึ้นตอนเกือบจะวัยกลางคนนั้นก็เพราะว่าเป็นสัญลักษณ์แห่งการเวลาเพื่อเตือนสติของเราให้รู้ว่า เรากำลังจะผ่านเข้าสุ่การเป็นผู้ใหญ่เต็มตัวแล้ว เหมือนที่หลายๆ คนมักพูดว่า กว่าจะรู้จักโลกก็ปาเข้าไปสามสิบแล้วนั่นแหละ การเจ็บฟันคุดเตือนใจเราว่า เรากำลังผ่านช่วงวัยรุ่นตอนปลาย เข้าสุ่วัยทำงานอย่างเต็มตัว วัยที่ต้องรับผิดชอบกับสิ่งต่างๆ มากขึ้น ทั้งต่อตัวเองและต่อคนอื่นรอบข้างเรา เวลาจะพูดหรือทำอะไรต้องคิดมากขึ้น ไตร่ตรองให้ถี่ถ้วนขึ้น ละทิ้งความเหลวไหลแบบเด็กๆ ก้าวข้ามเส้นแบ่งของวันเวลาเข้าสู่วัยแห่งความสุขุมนุ่มลึก เปลี่ยนจากอารมณ์นำหน้าเหตุผลมาทีหลัง มาเป็นการนำอารมณ์กับเหตุผลมาผสมผสานกันอย่างกลมกลืน และใช้อย่างรู้คุณค่าในชีวิตประจำวัน อืมมม...พระเป็นเจ้าทรงเป็นองค์ปรีชาญาณโดยแท้เลยนะเนี่ยที่สร้างมนุษย์เราให้มีสังขารแห่งวัยที่ล่วงโรย เพื่อใช้เตือนสติเราให้ดำเนินชีวิตสู่ความเป็นบุคคลที่สมบูรณ์

นอกจากนี้ความเจ็บปวดทรมานนี้ยังสอนใจเราด้วยว่าก่อนที่จะพบความสุขเราต้องเจ็บปวดก่อนเสมอ เราต้องลำบากก่อนถึงจะสบาย ต้องฝึกอย่างนหนักเพื่อจะเป็นผู้ชนะ จำได้ไหมในวัยเด็กกว่าที่เราจะเดินได้ เราต้องล้มแล้วล้มอีกตั้งกี่ครั้ง ดูพระเยซูเจ้าเป็นตัวอย่างซิ กว่าพระองค์จะทำงานไถ่บาปเราสำเร็จ แล้วเสด็จขึ้นสวรรค์ พระองค์ต้องทนทุกข์ทรมานมากกว่าเราตั้งหลายเท่า พระองค์ยังผ่านพ้นไปได้ การปวดฟันคุดแค่นี้จิ๊บจิ๊บน่ะ เดี๋ยวพอผ่าออกแล้ว คุณจะรู้ว่า โอ้...นี้แหละความสุข

หลังจากร่ายยาวจบผมก็หันไปทางภรรยา อ้าวหลับไปซะแล้ว หลับตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่บอก ผมไม่รู้ว่าเธอหายปวดฟันเพราะฤทธิ์ยา หรือว่าเคลิ้บเคลิ้มไปกับการอธิบายของผมกันแน่ ผมรู้แต่ว่าเมื่อเช้านี้เธอพูดกับผมด้วยแววตา สีหน้าแบบกวนๆ ว่า “คุณน่าจะได้บวชแบบเพื่อนคุณนะ ไม่น่าแต่งงานเลย รับรองว่าสัตบุรุษติดใจบทเทศน์ของคุณชัวร์” แล้วเธอก็เดินไปขึ้นรถ ปล่อยให้ผมเดินตามไปอย่างงงๆ

เฮ้อ...เพราะฟันคุดแท้ๆ