เราทุกคนเคยประสบกับความเหงา เปล่าเปลี่ยวและความอ้างว้างที่แสนจะเจ็บปวด เราเคยรู้สึกแปลกแยกกับคนอื่นๆ แม้กระทั่งกับเพื่อนฝูง ความรู้สึกในยามเหงาก็คล้ายกับการปวดฟัน ความสนใจอยู่ที่ตัวเราเพียงคนเดียว เราออกแสวงหาเพื่อทำให้ช่องว่างนี้เต็มเพื่อตอบสนองความกระหายภายในของเรา เราออกไปเพื่อที่จะได้รับความรักจากใครคนหนึ่ง บางทีเราถึงกับทำทุกสิ่งทุกอย่างให้เขา เราเดินเข้าหาเขาด้วยมือที่ยื่นออกคล้ายกับตาชั่งสองแขน ข้างหนึ่งเป็นของที่เราให้เขา ส่วนอีกข้างคอยรับของที่จะรับตอบ และตัวเราเองก็ยังอาจถูกหลอกได้ว่าที่ทำเช่นนี้คือความรัก

เรารู้ว่าสิ่งเดียวที่จะเติมช่องว่างในใจเราได้ก็คือ ความรักจากบุคคลอื่น แต่ประติทรรศน์แห่งความรักมีอยู่ว่า ถ้าเราแสวงหาความรักจากคนอื่นเพื่อมาเติมช่องว่างของความเหงาของเรา เราจะพบกับความเปล่าเปลี่ยวอ้างว้างใจมากขึ้น เป็นความจริงสำหรับคำกล่าวที่ว่า "คุณจะเป็นใครสักคนหนึ่งไม่ได้ หากไม่มีใครรักคุณ" คนที่ประสบกับความรักเท่านั้นจึงจะสามารถเติบโตได้ จึงเป็นสิ่งที่น่ากลัวสำหรับชีวิตมนุษย์ว่า คนอื่นได้กำศักยภาพที่จะบรรลุถึงวุฒิภาวะของเราไว้ในอุ้งมือของเขา เราทุกคนต่างมีความต้องการความรัก และก็พยายามที่จะแสวงหาความรักจากคนอื่นๆ แต่เนื่องจากความรักมีประติทรรศน์ของมันเอง ดังนั้น ถ้าเราแสวงหาความรักแบบที่เราต้องการ เราก็จะไม่มีวันพบเลย

แต่ถ้าหากว่าเราออกจากตัวเอง พยายามที่จะรักผู้อื่น เมื่อนั้น เราจะกลายเป็นผู้ที่น่ารัก และจะมีคนรักเราในที่สุด ดังนั้น ประการนี้จึงเป็นกฎเกณฑ์ที่เราต้องยอมรับในชีวิต ว่ายิ่งเราสนใจแต่เพียงตัวเอง ความเหงาและความว้าเหว่ก็ยิ่งจะเพิ่มมากขึ้นเท่านั้น จึงเป็นโศกนาฏกรรมอย่างหนึ่งของชีวิต ที่ใครคนหนึ่งไขว่คว้าหาความรักจากคนอื่นเพื่อหวังจะคลายความเหงาเปล่าเปลี่ยว แต่สิ่งที่ได้คือความเหงาเปล่าเปลี่ยวที่เพิ่มทวีมากขึ้น

มีเพียงหนทางเดียวที่จะทำลายและหยุดยั้งวงจรการแสวงหาอันน่าเศร้าสลดนี้ได้ ก็โดยหยุดมุ่งความสนใจเข้าหาตัวเองและเริ่มเบนทิศทางความสนใจออกสู่บุคคลอื่น แน่นอน สิ่งนี้เป็นสิ่งที่ทำได้ยาก การเปลี่ยนความสนใจจากตัวเองไปสู่ผู้อื่นนั้น แท้จริงแล้ว หมายถึงการต้องใช้ความพยายามตลอดทั้งชีวิตของเรา มันเป็นสิ่งที่ยากกว่าแน่ในการที่เราจะลืมตัวเองและจะวางชีวิตของคนอื่นไว้ต่อหน้าเราแทนตัวเราเอง

คนที่ล้มเหลวในเรื่องความรัก คือคนที่ต้องการแต่ความพึงพอใจของตัวเองเท่านั้น เขาคิดที่จะรัก เพียงเพื่อได้รับบางสิ่งบางอย่างตอบแทน ที่ล้มเหลวก็เพราะจุดรวมความสนใจยังคงอยู่ที่ตัวเขาตลอดมา มีคำกล่าวว่า มนุษย์จะสามารถมองเห็นได้ไกลเพียงเท่าที่ขอบฟ้าจะอนุญาตเท่านั้น บุคคลใดคิดที่จะรักเพียงเพื่อความสุขส่วนตัว เขาจะผิดหวังและไม่มีวันเติบโต สายตาของเขาไม่อาจมองไกลออกไปได้ เพราะขอบฟ้าของเขาจำกัดอยู่เพียงแค่ตัวเขาเท่านั้น ฉะนั้น ความรักจึงไม่ใช่การมุ่งหวังความสุขเพื่อตัวเอง เพราะหากทำเช่นนั้น เราก็จะคงวนเวียนอยู่ในวงจรการแสวงหาไขว่คว้าอันน่าเศร้าตลอดไป เพื่อที่จะรัก เราไม่อาจใช้ผู้อื่นเป็นเครื่องมือได้ เขาเหล่านั้นต้องเป็นเป้าหมายของความรักของเรา การเจริญเติบโตเพื่อบรรลุถึงวุฒิภาวะหรือความเป็นผู้ใหญ่ของเราจะเป็นไปตามสัดส่วนของการยกระดับจิตใจของเราในการที่เราจะค่อยๆเคลื่อนจุดรวมความสนใจจากตัวเรา เบนไปยังผู้อื่น