ความสนใจในเรื่องราวการเมืองของพ่อเมอร์ฟีมีมาตั้งแต่เล็กๆ เขาติดตามไปกับกลุ่มผู้สมัครรับเลือกตั้งกลุ่มต่างๆในเมืองที่เขาอยู่ ครั้นเป็นเณร พ่อเมอร์ฟีก็ได้ตีพิมพ์บทความชิ้นแรก ชื่อ "นักบุญเยโรม ฤาษีขี้หงุดหงิด" ซึ่งสะท้อนให้เห็นถึงการใช้มุมมองที่แตกต่างจากทั่วไป อันจะกลายเป็นเครื่องหมายเฉพาะตัวของอาชีพนักข่าวของเขา เมื่อมีการประกาศประชุมสังคายนาวาติกันที่ 2 พ่อเมอร์ฟีกำลังสอนที่สถาบัน Alfonsian Academy ในโรม เขาได้รับเชิญเข้าประชุมด้วยในฐานะ "ผู้เชี่ยวชาญ" (peritus) พ่อเมอร์ฟี่ได้สังเกตเห็นลับลมคมในหลังฉากระหว่างการจัดเตรียมการประชุม เขารู้สึกเคืองต่อสิ่งที่เขาเรียกว่าขั้นตอนทาง "ประตูหลัง" ของพวกคูเรีย (เจ้าหน้าที่ระดับสูงในวาติกัน) จึงเขียนบทความชิ้นหนึ่งชื่อ "จดหมายจากนครวาติกัน" อธิการคนหนึ่งแนะนำให้พ่อเมอร์ฟีเผาจดหมายนี้ทิ้งเสีย แต่พ่อเมอร์ฟีกลับส่งไปให้นิตยสารนิวยอร์คเกอร์ ซึ่งนิตยสารเล่มนั้นก็ตาแหลม ตระหนักทันใดถึงผลตอบรับอันจะเกิดจากบทความเป็นตอนๆที่จะนำลงพิมพ์ อย่างไรก็ตาม เพื่อปกป้องไม่ให้ใครรู้จัก พ่อเมอร์ฟีได้ใช้ชื่อปลอม คือ เซเวียร์ รินนท์ อันผูกจากชื่อกลางกับนามสกุลทางแม่

บทความแรกของรินน์ปรากฏในเดือนตุลาคม ปี 1962 เพียงหนึ่งสัปดาห์หลังการเปิดสมัยประชุมวาระแรกของสังคายนาวาติกัน 2 "จดหมายจากนครวาติกัน" ได้สร้างความอื้ออึงให้กับผู้อ่าน และมีการคาดเดาไปต่างๆนานาว่าตัวจริงของผู้เขียนคือใคร

บางคนว่าเซเวียร์ รินน์ เป็นนักบวชคาทอลิกที่เคืองขุ่นกับพระศาสนจักร บ้างก็ว่าเป็นนักศึกษาที่โรมที่สอบไล่ตกก็เลยวิจารณ์ระบบการศึกษาของโรม บ้างว่าเป็นสงฆ์มหาไถ่เซื่องๆที่สอนวิชาประวัติพระศาสนจักร บางคนว่าเป็นสังฆราชอเมริกัน บางคนว่าเป็นเยสุอิตในนิวยอร์ก และกระทั่งว่าเป็น แจ็ค เกอรูแอค กวียุคบุปผาชน

รินน์ได้รวมบทความที่เป็นตอนๆเหล่านี้พิมพ์เป็นเล่ม และหนังสือเล่มนี้ได้กลายเป็นหนังสือขายดีในสหรัฐอเมริกา ระหว่างการประชุมสังคายนาวาติกันที่ 2 คุณพ่อเมอร์ฟียังคงสอนและเขียนต่อไป โดยใช้ชื่อเซเวียร์ รินน์ เขาเขียนให้นิตยสารต่างๆ รวมทั้ง America และ Commonweal

เมื่อถูกถามว่าทำไมจึงออกมายอมรับว่าตนเองคือเซเวียร์ รินน์ คุณพ่อเมอร์ฟี่ตอบด้วยสีหน้านิ่งๆตามสไตล์ว่า "ถ้าผมตายวันพรุ่ง พวกเยสุอิตก็จะบอกว่าเซเวียร์ รินน์ก็คือหนึ่งในพวกเขาเอง และพวกมหาไถ่จะปล่อยให้เป็นไปอย่างนั้น"