การซ้อมเป็นไปอย่างจริงจัง เราซ้อมเพลงล่วงหน้ากันเป็นเดือนๆ ผมจำได้ว่าเพลงหนึ่งที่ชอบมาก คือเพลง Little Drummer Boy บราเดอร์แบ่งฝ่ายชายและหญิง และให้ฝ่ายชายฮัมเสียงกลอง บุม บุม บุม ไปตลอดทั้งเพลง ส่วนอีกเพลงที่สนุกสนานมาก เพราะร้องโต้ตอบกัน คือเพลง The Twelve Days of Christmas และมีเพลงซึ้งพิเศษอีกเพลงหนึ่ง คือเพลง When A Child is Born มีท่อนกลางเพลงที่พี่หญิง นักศึกษาทุน AFS เป็นผู้กล่าวเป็นภาษาอังกฤษ ......

And all of this happens, because the world is waiting.
Waiting for one child; Black-white-yellow, no one knows...
but a child that will grow up and turn tears to laughter,
hate to love, war to peace and everyone to everyone's neighbor,
and misery and suffering will be words to be forgotten forever.

คืนวันที่ 24 ธันวาคม เรากินข้าวเย็นแล้วก็ขึ้นรถตู้ไปพัทยา กลุ่มของเรามีประมาณ 20 คน เราอยู่ในอารมณ์รื่นเริงกันเต็มที่ แต่ผมกังวลนิดหน่อยเพราะนักเล่นกีตาร์อีกคนไม่มา ผมจึงรับหน้าที่เป็นมือกีตาร์ของวง ผมหัดซ้อมท่อนลีดอยู่คนเดียวในที่นั่งตอนหลัง พอถึงโรงแรมแห่งแรก เจ้าหน้าที่ก็พาเราขึ้นบนเวที แขกของโรงแรมที่กำลังคุยกัน ก็หันมาสนใจมองพวกเรา บราเดอร์พูดแนะนำว่าพวกเราเป็นใครมาจากไหน ผมขยับหาที่เหมาะ เราทุกคนอยู่ในเครื่องแบบนักเรียน นักเรียนหญิงทุกคนยืนอยู่แถวหน้า ชุดนักเรียนหญิงของโรงเรียนเราเด่นสะดุดตา มีจีบรอบตัวและทุกคนผูกเน็คไท ส่วนนักเรียนชายสวมเสื้อขาวกางเกงสีน้ำเงิน เมื่อทุกอย่างพร้อม ผมกรีดสายกีตาร์ ดีดท่อนนำของเพลง Joy to The World แล้วตีคอรด์ส่ง ทุกคนร้องประสานเสียงด้วยความมั่นใจ

ผมจำไม่ได้ว่าคืนนั้นเราร้องเพลงในโรงแรมและร้านอาหารใหญ่ๆกี่แห่ง แต่รู้สึกถึงพลังกระปรี้กระเปร่าและสนุกสนานแบบไม่เหนื่อย ในร้านอาหารทรงเรือร้านหนึ่ง สายสะพายกีตาร์ของผมขาด ผมต้องเล่นกีตาร์โดยยันกับเข่าที่ชันขึ้นมา นักเรียนที่ยืนแถวหน้าคนหนึ่งปรายหางตาสังเกต ครั้นเราร้องเพลงนั้นจบ เธอถอดริบบิ้นผูกผมสีเหลืองส่งให้ผม ทีเล่นทีจริงว่าให้ใช้แทนสายสะพายกีตาร์ ผมยิ้มรับมา แต่เอาใส่กระเป๋าเสื้อ ซึ่งจะส่งกลิ่นหอมรวยรินจากที่นั้นตลอดทั้งคืน อากาศไม่หนาวเย็นเลย แม้จะเดินออกมาข้างนอก ลมทะเลพัดยะเยือกให้เพื่อนหลายคนกอดอก ผมกลับรู้สึกอบอุ่นถึงทรวงใน

แห่งสุดท้ายที่เราร้องเพลงคือโรงแรมรอยัล คลิฟท์ เราไปถึงเกือบเที่ยงคืนแล้ว แขกที่เป็นชาวต่างประเทศส่วนมากกำลังเต้นรำกันสนุกสนาน เมื่อเราไปถึง และร้องเพลง ทุกคนก็ล้อมวงเข้ามาชวนพวกเราเต้นไปด้วย โอ... ช่างเป็นคืนที่แสนวิเศษ ผมคิด เราเต้นและร้องเพลง เพลงแล้วเพลงเล่าอย่างไม่รู้เหน็ดเหนื่อย บ่อยหน ผมสบตาและเวียนเต้นคู่กับเจ้าของริบบิ้นสีเหลือง เมื่อยุติการเต้นและร้อง พวกเราก็รับการเชิญให้ร่วมวงรับประทานทุกอย่างที่เสิร์ฟในห้องบอลรูม

ตอนเดินกลับบ้าน ผมเงยหน้าขึ้นมองท้องฟ้า ฟ้าโปร่ง มองเห็นดาว ผมสูดอากาศเย็นสดชื่นของยามดึก ในใจเปี่ยมด้วยความรู้สึกสุข ช่างเป็นคืนที่แสนวิเศษจริง