จากข้อความในพระคัมภีร์ข้างต้น หากเราพิจารณาด้วยเหตุผลแล้วไม่น่าจะเป็นไปได้ ในการที่จะเลี้ยงคนจำนวนถึงห้าพันคนด้วยขนมปังเพียงห้าก้อนกับปลาแค่สองตัวเท่านั้น และที่น่าสงสัยไปกว่านั้น หลังจากที่ทุกคนอิ่มแล้ว ยังมีเศษขนมปัง และปลาที่เหลือ เก็บได้ถึงสิบสองกระบุงเต็ม

ก่อนถึงกำหนดวัน ที่ผมจะต้องเข้าคณะ (28 พฤษภาคม 2000) ผมได้เตรียมเก็บข้าวของ และใช้ชีวิตส่วนที่เหลือของการเป็นฆราวาสให้คุ้มค่า ซึ่งส่วนใหญ่จะเป็นการเที่ยวตามป่าตามดอย ไปตามบ้านเพื่อนที่เป็นชนเผ่าอาข่า (เช่น บ้านห้วยแม่ซ้าย ต.แม่ยาว อ.เมือง จ. เชียงราย) และเพื่อเป็นการช่วยเหลือกัน วันหนึ่งผมจึงซื้อหน่อไม้ จำนวน 10 กิโลกรัม จากชาวบ้านบนดอย เพราะคงไม่สะดวกที่เขาจะนำลงไปขายส่งในตลาดพื้นราบ ไหนจะต้องถูกกดราคา และเส้นทางคมนาคมก็ไม่สะดวก เพราะช่วงนั้นเป็นฤดูฝนแล้ว

ผมได้นำหน่อไม้ทั้งหมดไป แจกตามบ้านลูกน้อง ในค่ายทหาร(ค่ายเม็งรายมหาราช) ที่คิดว่า เป็นผู้เหมาะสมควรจะได้รับ โดยพิจารณาจากฐานะทางเศรษฐกิจ ได้ถึง 7 ครอบครัว และแต่ละครอบครัว เมื่อนำหน่อไม้ มาปรุงเป็นอาหารแล้ว ได้แกงหน่อไม้หม้อใหญ่ ๆ และสามารถนำไปแจกจ่ายเพื่อนบ้าน ได้อีกหลายครอบครัว

สรุปแล้วในวันนั้น หลายบ้านในค่ายทหารได้รับประทานแกงหน่อไม้กันอย่างอิ่มอร่อยกับข้าวนึ่ง(ข้าวเหนียว) ที่อุ่นและนุ่ม จากจุดเริ่มต้นเพียงหน่อไม้สดจำนวน 10 กิโลกรัม ประสบการณ์ดังกล่าว เป็นการตอบข้อสงสัยในพระคัมภีร์ โดยชี้ให้เห็นว่า การช่วยเหลือผู้อื่นนั้น ไม่จำเป็นที่เราจะต้องหยิบยื่นทุกสิ่งทุกอย่างที่เขาต้องการอย่างครบถ้วน เพียงแต่เราให้ส่วนเล็กน้อยที่สำคัญ ไม่ว่าจะเป็นวัตถุสิ่งของ หรือสิ่งที่เป็นเชื้อแห่งพลังทางความคิด เขาก็สามารถนำไปขยายผลด้วยการนำศักยภาพที่เขามีอยู่มาประกอบกันกับสิ่งที่เขาได้รับ สิ่งที่คาดหวังก็จะประสบผลสำเร็จได้ เปรียบเช่นกับการที่แม่บ้านในค่ายทหาร นำผักหลังบ้านและเครื่องปรุงเท่าที่มีอยู่มาประกอบอาหารร่วมกับหน่อไม้สดที่เขาได้รับ ปริมาณอาหารที่ปรุงเสร็จแล้ว จึงมีจำนวนมาก เมื่อเทียบกับวัตถุดิบที่เขาได้รับแต่แรก

กรณีนี้สามารถมองได้อีกลักษณะหนึ่งคือ การแบ่งปันหรือการให้ในสภาวะที่ทุกคนมีความขาดแคลน แม้แต่ผู้ให้เองก็ตาม ดังเช่นพระเยซูเจ้าที่มีขนมปังห้าก้อนกับปลาสองตัว แต่ก็มีน้ำใจจากพลังแห่งความเสียสละที่จะกล้าให้ สิ่งนี้เองเป็นปฏิบัติการที่ทำลาย ความตระหนี่ และความรักตัวเองมากเกินไป (ความเห็นแก่ตัว) ให้สูญสลายไปได้ ทำให้ทุกคนกล้าเปิดเผย ในสิ่งที่ตนเองมี แต่ซุกซ่อนไว้และกล้าพอที่จะตัดสินใจนำออกมาแบ่งปันให้แก่ผู้อื่น ผลที่ได้รับจึงเกินความคาดหมาย คือ นอกจากทุกคนจะอิ่มแล้ว ยังมีส่วนที่ยังเหลืออีกตั้งสิบสองกระบุงเต็ม.