เธอเกิดที่เมืองลูดส์ประเทศฝรั่งเศสวันที่ 7 มกราคม 1844 เป็นบุตรสาวของนายฟรังซิส และ นางหลุยส์ โซเบรู แบร์นาแด๊ต ผู้ซึ่งเป็นพ่อแม่ที่ยากจน เธอรับศีลล้างบาปในชื่อ มารีย์ เบอร์นาด เธอมีร่างกายบอบบาง และป่วยเป็นโรคหืดอย่างรุนแรง

วันที่ 11 กุมภาพันธ์ 1858 ขณะที่เธอ น้องสาว และเพื่อนกำลังหาฟืน เธอได้เห็นแม่พระประจักษ์ที่ถ้ำ ซึ่งมีชื่อว่า เมสาเบล บนฝั่งแม่น้ำเกฟ ใกล้เมืองลูดส์ สตรีสวยงามมากยืนอยู่บนเมฆเหนือต้นกุหลาบ แต่งกายชุดสีชาวและสีฟ้า ได้ยิ้มให้แบร์นาแด๊ต แล้วทำสำคัญมหากางเขนด้วยสายประคำสีงาช้างและสีทอง แบร์นาแด๊ตคุกเข่าลง ควักสายประคำออกมา และเริ่มสวดลูกประคำ เมื่อเธอบอกให้คนรู้ถึงแม่พระประจักษ์ เธอตกอยู่ในภัยอันตรายอย่างใหญ่หลวง ฝูงชนก็มาชุมนุมกัน ณ ที่ๆ เธอได้เห็นแม่พระตั้งแต่วันที่ 18 กุมภาพันธ์จนถึงวันที่ 4 มีนาคม เจ้าหน้าที่บ้านเมืองพยายามข่มขู่เธอให้ตกใจ เพื่อเธอจะได้ถอนคำพูด แต่เธอก็ยังยืนกรานเรื่องแม่พระประจักษ์ให้เธอ

วันที่ 25 กุมภาพันธ์ น้ำได้ไหลขึ้นมาบนพื้นถ้ำ และเป็นน้ำมหัศจรรย์ ที่รักษาคนป่วยและคนพิการได้

วันที่ 25 มีนาคม แบร์นาแด๊ตได้ประกาศว่า แม่พระได้บอกเธอว่า พระนางคือการปฏิสนธินิรมลทิน และต้องการให้สร้างวัดหลังหนึ่งที่นั่น เจ้าหน้าที่บ้านเมืองได้ปิดกั้นน้ำพุจากฝูงชนและชะลอการสร้างวัด แต่ข่าวการประจักษ์และสิ่งมหัศจรรย์ที่ติดตามมาได้แพร่สะพัดจนถึงพระกรรณของพระนางยูยีน พระมเหสีของพระเจ้านะโปเลียนที่ 3 และการสร้างวัดก็ได้รับอนุมัติให้ดำเนินต่อไป ฝูงชนได้มาชุมนุมกันใหม่อย่างแน่นขนัด ปราศจากการรบกวนของพวกที่ต่อต้านนักบวชและศาสนา

ในปี 1866 แบร์นาแด๊ตได้ไปอยู่กับคณะนักบวชหญิงแห่งนอเตอร์ดามในเมืองเนเวอร์ เธอได้เป็นนักบวชฝึกหัด และได้รับการกดขี่ข่มเหงอย่างทารุณโหดร้ายจากนวกจารย์ ผู้ควบคุมนักบวชใหม่ การกระทำอันไร้ความเมตตาปราณีได้จบสิ้นลง เมื่อเธอพบว่าแบร์นาแด๊ตได้ป่วยหนัก เป็นโรคที่รักษาไม่หายและเจ็บปวดทรมานมาก เธอสิ้นใจที่เมืองเนเวอร์วันที่ 16 เมษายน 1879 และก่อนตายเธอยังคงยืนยันการประจักษ์ของแม่พระ

ลูดส์กลายเป็นเมืองที่คริสตชนทั่วโลกไปแสวงบุญ ลำธารน้ำศักดิ์สิทธิ์ได้ผลิตน้ำสัปดาห์ละ 27,000 แกลลอน ตั้งแต่วันที่แม่พระได้ประจักษ์แก่แบร์นาแด๊ต เธอมิได้มีส่วนร่วมในการสร้างวัด และได้ดำรงชีวิตอย่างเงียบๆ ที่เมืองเนเวอร์ พระสันตะปาปาปิโอที่ 11 ได้แต่งตั้งเธอเป็นบุญราศีในปี 1925 และนักบุญในปี 1933 ศพของเธอไม่เน่าเปื่อย นอนอยู่ในโลงแก้ว เหมือนเจ้าหญิงนิทรา

แม่พระได้ให้แบร์นาแด๊ตเห็นทั้งหมด 17 ครั้ง พระนางได้ขอให้เธอสวดให้คนบาปทั้งหลาย (คนที่ตกนรก คือ คนที่ตัวเองไม่สวด และไม่มีใครสวดอุทิศให้) และทำกิจใช้โทษบาปแทนคนบาป แรกๆ ไม่มีคนเชื่อว่าแม่พระได้ประจักษ์มา เธอต้องทุกข์ใจมาก แล้ววันหนึ่งแม่พระได้บอกให้เธอขุดดินบนพื้นถ้ำ น้ำได้ไหลออกมา วันรุ่งขึ้นลำธารน้ำได้ขยายตัวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ มหัศจรรย์มากมายได้เกิดขึ้นเมื่อคนตักน้ำไปใช้ เมื่อแบร์นาแด๊ตได้รับศีลบวชเป็นซิสเตอร์แล้ว เพื่อนนักบวชได้ถามเธอว่า การที่แม่พระได้ให้ความสนใจแก่เธอเป็นพิเศษ เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นบุคคลสำคัญหรือไม่? แบร์นาแด๊ตได้ตอบว่า "ฉันไม่เคยคิดเช่นนั้นเลย! ฉันเปรียบเหมือนไม้กวาดด้ามหนึ่ง เมื่อคนใช้งานเสร็จแล้ว เขาก็เอาไม้กวาดด้ามนั้นไว้หลังประตู แม่พระได้เลือกฉัน เพราะฉันเป็นคนที่ไม่มีความรู้เลย" เธอช่างเปี่ยมด้วยฤทธิ์กุศลแห่งความสุภาพ! (นักบุญยอห์นเวียนเนย์ องค์อุปถัมภ์พระสงฆ์พูดว่า "ฤทธิ์กุศลแห่งความสุภาพเป็นพื้นฐานของฤทธิ์กุศลทุกชนิด เปรียบเหมือนสายโซ่ที่ร้อยลูกประคำ ถ้าเอาโซ่ออก ลูกประคำจะหล่นกระจัดกระจาย" ซึ่งหมายความว่า ถ้าเราไม่มีฤทธิ์กุศลแห่งความสุภาพ เราจะไม่มีฤทธิ์กุศลอะไรเลย เพราะฉะนั้นปิศาจพยายามล่อลวงมนุษย์ให้หลงกลอุบายของมัน เพื่อมันจะได้ทำลายฤทธิ์กุศลแห่งความสุภาพ แล้วมนุษย์คนนั้นก็จะตกอยู่ในอำนาจมืดของมันตลอดไป)

สี่ปีหลังจากแม่พระได้บอกแบร์นาแด๊ตว่า พระนางเป็นการปฏิสนธินิรมลทิน พระสันตะปาปาปิโอที่ 9 ได้ประกาศเป็นข้อความเชื่อ: เรื่องการปฏิสนธินิรมลทินของพระนางพรหมจารีมารีอา และนักบุญแมกซิโกลบีได้พูดถึงการปฏิสนธินิรมลทินของแม่พระดังนี้:

"เราต้องแสวงหาความรู้ เข้าใจความหมาย ที่เมืองลูดส์แม่พระทรงเรียกตัวเองว่า: "ฉัน คือ การปฏิสนธินิรมลทิน" พระนางไม่ได้บอกเราว่า พระนางได้ปฏิสนธินิรมลทิน แต่ว่า พระนางทั้งครบเป็นการปฏิสนธินิรมลทิน ถ้าเราพูดว่า สิ่งหนึ่งขาว เรายอมรับว่า สิ่งนั้นมีสีขาวอยู่จำนวนหนึ่ง และเวลาผ่านไปสามารถเปรอะเปื้อนได้ แต่เมื่อเราพูดว่า: "โดยตัวของมันเอง สิ่งหนึ่งเป็นความขาว" เราเข้าใจว่า สิ่งนั้นต้องขาวอย่างถาวร จะไม่มีการเปลี่ยนสีอีกเลย จะไม่มีวันเปรอะเปื้อน และจะเป็นสีขาวอยู่วันยังค่ำ พระนางมารีอา ผู้ปฏิสนธินิรมลทินตลอดกาล จะไม่ตกอยู่ในอำนาจของซาตานเป็นอันขาด ตามที่พระเยซูคริสตเจ้าตรัสว่า: "เราเป็นหนทาง ความจริง และชีวิต" พระนางบอกให้เรารู้ว่า พระนางเป็นการปฏิสนธินิรมลทิน เราจะได้เข้าใจว่า ลำพังตัวเราเอง เราไม่สามารถมีการเกิดอย่างบริสุทธิ์ หรือความบริสุทธิ์ นอกจากเรามีส่วนร่วมในการปฏิสนธินิรมลทินของพระนางเท่านั้น . . . . . "

ให้เราภาวนา

นักบุญแบร์นาแด๊ต ผู้เปี่ยมด้วยพระสิริมงคล ท่านได้เป็นนักบุญ เพราะท่านเป็นแบบอย่างแห่งความยากจน ความสุภาพ ความนบนอบ ความอดทน และความบริสุทธิ์ ไม่ใช่เพราะท่านมีบุญได้เห็นแม่พระ 17 ครั้ง ท่านได้ต่อสู้กับความทุกข์ทรมานและโรคภัยไข้เจ็บอย่างอดทน ไม่เคยบ่นแม้แต่คำเดียว

โปรดช่วยเราเลียนแบบฤทธิ์กุศลของท่าน โปรดสอนเรารักและรับใช้ราชินีแห่งลูกประคำ ให้เราสวดลูกประคำอย่างศรัทธา ทุกวัน พร้อมกับรำพึงถึงชีวิต มหาทรมาน และการสิ้นพระชนม์ของพระเยซูคริสตเจ้า ถือความยากจน และแบกกางเขนในชีวิตนี้อย่างอดทน อาแมน