สังคมประกอบด้วยหลายครอบครัว มนุษย์เกิดในครอบครัวหนึ่งและในสังคมหนึ่ง บิดามารดาจึงจำต้องแบ่งอำนาจหลายฝ่าย เช่นอำนาจฝ่ายศาสนา อำนาจฝ่ายบ้านเมือง เราต้องนอบน้อมเชื่อฟังผู้มีอำนาจทางศาสนาและบ้านเมือง เหมือนเรานบนอบเชื่อฟังบิดามารดา ทุกสังคมต้องมีหัวหน้าที่คนในสังคมนั้นๆต้องยอมรับและเชื่อฟัง ที่ต้องมีหัวเหน้าก็เพราะ

ก) มนุษย์ลำพังคนเดียว จะไม่รู้ว่าควรปฏิบัติอย่งไร เพื่อจะรักษาและพัฒนาสังคมที่ตนสังกัดอยู่ให้ดำรงอยู่ตลอดไป

ข) มนุษย์เราไม่มีความเสียสละอย่างเพียงพอ เพื่อไม่ให้เห็นแก่ตัวฝ่ายเดียว จึงสมัครอุตส่าห์ทำงานเพื่อความสุขของคนส่วนรวม

ค) เราไม่รู้จักผลประโยชน์ส่วนรวมอย่างเดียว จึงจำเป็นต้องการผู้ที่มีอำนาจในสังคมเป็นผู้นำ

เราไม่ชอบนบนอบเชื่อฟัง

บางคนคิดว่า ศักดิ์ศรีของมนุษย์อยู่ที่ตนมีอิสรภาพ อยากทำอะไรก็ทำได้ ไม่ต้องขึ้นกับใคร เมื่อเขาเข้าใจอย่างนี้ ความนอบน้อมเชื่อฟังจึงดูเหมือนเป็นการยอมแพ้ต่อผู้อื่น เป็นความอ่อนแอของตน

แท้จริง ความนอบน้อมเชื่อฟังเป็นการ "เงี่ยหู ตั้งใจฟังผู้อื่นพูด" ดังนั้น เป็นการออกจากตัวเองเพื่อเปิดจิตใจสำหรับผู้อื่น คนที่นบนอบเชื่อฟังเป็นคนที่ออกจากความโดดเดี่ยวในชีวิตของตน เป็นการเลิกแสวงหาสิ่งที่ต้องการด้วยตนเอง บางทีเป็นการออกจากความผิดหลงของตน ความนบนอบเชื่อฟังเป็นความจำเป็นในด้านจริยธรรมสำหรับทุกคน มิใช่เป็นเพราะการปฏิบัติตามน้ำพระทัยของพระผู้เป็นเจ้าอย่างเดียว แต่เป็นศักดิ์ศรีของตนและนำความอิ่มเอิบมาสู่ใจตนเอง

จะต้องนบนอบเชื่อฟังเสมอไปหรือ? ไม่ ในบางกรณี เรามีสิทธิ์ (และหน้าที่) โต้แย้งคัดค้าน เพียงแต่จะโต้แย้งคัดค้านด้วยจิตใจที่ถ่อมตนและด้วยความเสียสละ ยังมีเงื่อนไขอื่นอีกเช่น การคัดค้านไม่ต้องก่อเหตุร้าย และไม่ควรมีบ่อยนัก