ชายหญิงผู้สมัครใจอยู่ร่วมกันด้วยความรัก เป็นสามีภรรยาและให้บังเกิดบุตร การช่วยเหลือกันด้วยความรักและการบังเกิดบุตรเป็นหน้าที่ 2 ประการของครอบครัวที่ไม่ควรจะแยกกัน เว้นแต่มีเหตุผลสำคัญ เพราะความรักย่อมสร้างผลของมัน ตามพระคัมภีร์ พระเป็นเจ้าทรงพระประสงค์ให้ครอบครัวมีบุตร ฉะนั้น บิดามารดาจึงเลี้ยงดูบุตร ให้การอบรมด้วยใจกว้างและรอบคอบ สามีภรรยาเป็นฝ่ายตัดสิน มิใช่รัฐบาลเป็นผู้กำหนดว่าควรจะมีบุตรได้กี่คน แต่คนที่ต้องจำกัดจำนวนบุตรควรจะทำอย่างไร ตามหลักโดยทั่วไป ควรใช้วิธีที่ไม่ฝืนธรรมชาติ ส่วนผู้ที่ต้องการความรู้ในเรื่องนี้ให้ติดต่อไปที่ศูนย์ส่งเสริมชีวิตครอบครัวประจำมิสซังของตน ที่นั่นมีเจ้าหน้าที่ยินดีให้คำปรึกษา

พระคัมภีร์ไม่ได้กล่าวถึงปัญหาการคุมกำเนิด คริสตศาสนาอาศัยหลักคำสอนที่อยู่ในพระคัมภีร์ และประสบการณ์ของคริสตชนตลอดมา บอกเราว่า เพศสัมพันธ์มิได้มุ่งแต่การบังเกิดบุตร แต่เป็นการช่วยหล่อเลี้ยงความรักด้วย พระศาสนจักรเตือนเราว่า ให้ระลึกถึงศักดิ์ศรีของคู่สมรสที่รักกันด้วยการอุทิศตัวแก่กันและกัน ฉะนั้น การทำหมัน การใช้ยา หรือเครื่องมือเพื่อคุมกำเนิดมักเป็นการแสดงความเห็นแก่ตัว ไม่เป็นการเคารพต่อคู่สมรส และในที่สุด อาจเป็นการทำลายความรักต่อกัน

เพศสัมพันธ์นอกขอบข่ายของ "ศีลสมรส"

การที่จะมีเพศสัมพันธ์กับผู้อื่นนอกขอบข่ายของศีลสมรส เป็นความผิดหนัก เพราะการมีเพศสัมพันธ์เป็นการแสดงความรักกันอย่างถาวรด้วยความซื่อสัตย์ต่อคู่แต่งงานแต่ผู้เดียว และย่อมบังเกิดบุตรได้ ดังนั้น ไม่อนุญาตให้ใครหาความสุขทางเพศสำหรับตัวเองกับผู้อื่น แม้เขาสมัครใจ เพราะเขาเป็นบุคคลที่มีเกียรติและต้องเคารพ

การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเอง

เป็นการหาความสุขทางเพศกับร่างกายของตน พระคัมภีร์ไม่ได้กล่าวถึงความผิดชนิดนี้โดยตรง แต่ที่จริงแล้ว เมื่อท่านนักบุญกล่าวถึงความอุลามกทั่วไปก็หมายถึงความผิดนี้ด้วย "ท่านไม่รู้หรือว่าร่างกายของท่านเป็นวิหารของพระจิตเจ้า ผู้สถิตอยู่ในท่าน ซึ่งท่านได้รับจากพระเจ้า ท่านมิใช่เจ้าตัวของท่านเอง พระเจ้าได้ทรงซื้อท่านไว้แล้วด้วยราคาสูง เหตุฉะนั้น ท่านจงถวายเกียรติแด่พระเจ้าด้วยร่างกายและของตนเถิด" (1 คร 6:19-20)

การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองเป็นความผิดก็เพราะ เพศมีไว้เพื่อแสดงความรักต่อผู้อื่นและเพื่อสืบชีวิต ฉะนั้น การสำเร็จความใคร่ด้วยตนเองเป็นการกระทำที่เห็นแก่ตัว

เช่นเดียวกันกับความผิดต่อความยุติธรรม ความซื่อสัตย์หรือความรัก ความผิดในเรื่องเพศเป็นความผิดหนัก แต่ความรับผิดชอบในความผิดนั้นขึ้นอยู่กับความรู้ที่เรามีในเรื่องนี้ และอิสรภาพทางใจ ในทางปฏิบัติเราต้องรักษาสายกลาง คือไม่เห็นอะไรเป็นบาปไปหมด และไม่ถือว่าไม่เป็นบาปเลย อยากทำอะไรก็ทำได้ เมื่อข้องใจในเรื่องไหนควรจะปรึกษากับพระสงฆ์ โดยเฉพาะพระสงฆ์ผู้ฟังแก้บาป