พระบัญญัติประการนี้ต้องการป้องกันเพื่อนบ้าน "อย่าเป็นพยานเท็จต่อเพื่อนบ้านโดยใส่ร้ายเขา" ขั้นแรก พระบัญญัตินี้ช่วยให้รักษาชื่อเสียงและเกียรติของเพื่อนบ้าน ซึ่งเป็นสมบัติที่ประเสริฐกว่าเงินทอง เพราะเหตุนี้เองที่เราเห็นบางคนฆ่าตัวตายเพื่อจะได้ไม่ขายหน้า ไม่มีอะไรที่เสียง่ายยิ่งไปกว่าความนับถือจากผู้อื่นที่ทำให้เรามีชีวิตราบรื่นในสังคม เราผิดต่อเพื่อนบ้านเมื่อเราใส่ความเขา คือ กล่าวถึงความผิดของผู้อื่นที่ไม่เป็นความจริง และเมื่อเรานินทาเขา คือเราเปิดเผยความผิดจริงของเขาโดยไม่จำเป็น เราทุกคนสังเกตเห็นความผิดบกพร่องของคนอื่นได้ง่าย แต่มิใช่หน้าที่ของเราที่จะพิพากษาเขา ในไม่กี่ชั่วโมงเราเผาต้นไม้ทั้งป่าได้ แต่ห้าสิบปีอาจไม่พอเพื่อปลูกป่าให้เป็นป่าอย่างเดิม ในทำนองเดียวกัน คำพูดไม่กี่คำทำลายชื่อเสียงของคนอื่นได้ แต่เมื่อทำลายแล้วจะต้องใช้เวลานานเท่าไรเพื่อสร้างชื่อเสียงของเขาให้เหมือนเดิม เมื่อคิดจะพิพากษาเพื่อนบ้าน เราควรจะพิพากษาตัวเราเองเสียก่อน (ยน.8:1-11)

การโกหก

ตามพระคริสตธรรมคัมภีร์ การพูดปดเป็นความผิดหนัก พันธสัญญาใหม่เล่าเรื่องสามีภรรยาที่ไปโกหกต่อท่านเปโตรและได้รับโทษถึงตายทั้งคู่ (กจ. 5:1-10) ความร้ายแรงของการพูดปดมาจากที่การพูดปดเป็นเหตุทำลายชีวิตสันติสุขของผู้อื่น ดังนั้น การพูดปดย่อมเป็นความผิดหนัก เพราะ

- เป็นการลดเกียรติของเราในสังคม เหตุว่าคนต้องมีความสัมพันธ์กันตามความเป็นจริง
- เป็นการไม่เคารพศักดิ์ศรีของผู้ที่แสวงหาความจริง
- สมาชิกของสังคมต้องไว้วางใจกันได้
- เป็นการอาศัยความซื่อสัตย์ของผู้อื่นที่พร้อมจะเชื่อเรา เมื่อหลอกลวงเขา จึงเป็นปฏิบัติการที่น่าเกลียด

การพูดปดแบ่งเป็น 3 ประเภท คือ

1. การพูดปดที่เป็นการพูดเล่น คงไม่ใช่ความผิดหนัก แต่ไม่น่าส่งเสริมเพราะเราสังเกตได้ว่า คนที่ชอบพูดตลกพูดเล่นไม่ได้เป็นที่ไว้วางใจของผู้อื่น

2. การพูดปดเพื่อประโยชน์ส่วนตัว เช่น การโฆษณาสินค้าที่ไม่ตรงกับความเป็นจริง มักจะเป็นความผิด เพราะก่อให้เกิดความเสียหายให้แก่ผู้อื่น

3. การพูดปดเพื่อทำลายผู้อื่น อันนี้เป็นความผิดที่ร้ายแรงมาก ในการอบรมเด็กควรจะเคร่งครัดในการสอนให้เขาพูดแต่ความจริง แต่ผู้ใหญ่ต้องเป็นตัวอย่างที่ดีเสียก่อน

เป็นไปได้ที่บางกรณี เราไม่พูดตรงกับความจริง เรพาะตัวเราเองไม่รู้จักความจริง ในกรณีเช่นนี้ ไม่ถือว่าเราทำผิด สิ่งที่พระบัญญัติห้ามเด็ดขาด คือ การหลอกลวงผู้อื่นโดยรู้ตัวและพูดปดด้วยเจตนา เราควรถือหลักปฏิบัติว่า จงบอกความจริงตามความเป็นจริง คนที่ปฏิบัติได้เช่นนี้ เป็นคนที่ซื่อสัตย์

อนึ่ง เราต้องบอกความจริงด้วยมนุษยธรรม หมายความว่า เราต้องบอกความจริงด้วยความรักและความเคารพ บางครั้งมีความจริงที่ไม่ควรจะประกาศให้ทุกคนทราบ เพราะอาจทำให้บางคนเสียใจโดยไม่จำเป็น

กรณีพิเศษ

ในเวลาสงคราม ข้าศึกมิได้เป็นผู้มีส่วนในชีวิตกลุ่มของเรา จึงเป็นการไม่ควรและอาจเป็นอันตรายที่เขารู้จักความจริงเกี่ยวกับประเทศชาติของเรา โจรผู้ร้ายก็อาจนับเนื่องอยู่ในพวกของศัตรู คนสอดรู้บางครั้งไม่มีสิทธิ์ที่จะรู้ความจริง ฉะนั้น การปิดบังความจริงแก่คนประเภทนี้ไม่ถือว่าเป็นความผิด