การสาบานมีสองประเภท คือ

1. คำสาบานที่เกี่ยวกับอดีต คือยืนยันว่าคำพูดที่ได้กล่าว กิจการที่ได้กระทำหรือเหตุการณ์ที่ได้เกิดขึ้นเป็นความจริง พระเยซูได้ทรงบอกว่าคำสาบานกรณีนี้ไม่ควรจะมี เราพูดความจริงก็พอแล้ว และเราควรจะเชื่อกันได้ (ดู มธ. 5:33)
2. การสาบานอย่างที่สองเกี่ยวกับอนาคต คือคำสัญญา เราสัญญาโดยเอาพระนามของพระเป็นเจ้าเป็นพยาน เพื่อคำสัญญาของเราจะสง่าขึ้น จะแน่นอนกว่า จะเชื่อถือได้ ทั้งเป็นการขอพระพรของพระเป็นเจ้า คำสาบานแบบนี้เราทำได้เมื่อมีเหตุผลพอสมควร การปฏิญาณตน การบนบาน เป็นการสัญญาต่อหน้าพระเป็นเจ้าโดยผูกมัดตัวว่าถ้าไม่ถือตามจะยอมรับว่าตัวเองทำผิด

สิ่งที่พระบัญญัติประการนี้ห้ามก็คือ การไม่เคารพต่อพระเป็นเจ้าในทุกรูปแบบ จึงเป็นการกล่าวผรุสวาท ในเรื่องนี้เราควรจะถือตามหลักที่ว่า "ปากไม่ควรจะออกพระนามของพระป็นเจ้า ถ้าใจไม่เคารพพระนามของพระองค์ก่อน" ดังนั้น พระบัญญัติประการนี้ห้ามการละเมิดความเคารพต่อพระเป็นเจ้า ต่อคริสตชนผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่ล่วงลับไปแล้ว (คริสตชนเรียกว่านักบุญ) ต่อรูปพระและเครื่องหมายของศาสนา