เมืองสวรรค์เป็นรางวัล

เรียบเรียงจาก “Heaven is a Gift”

ของ “Jack McArdle”

โดย “เจตานังค์” เรียบเรียง

ครานั้นมีคุณครูผู้หนึ่งเกิดเสียชีวิตลงอย่างกะทันหัน และวิญญาณของเขาได้ถูกส่งไปยังเมืองสวรรค์ เขามาถึงยังประตูสวรรค์อันลือชื่อ และแน่นอนว่าท่านนักบุญเปโตรยืนรออยู่ที่หน้าประตูแล้ว และกล่าวกับเขาว่า “เดี๋ยวก่อนสิ ท่านจะไปไหนเหรอนั่นน่ะ?”

เขาตอบท่านนักบุญไปว่า “ผมกำลังจะเข้าไปด้านในนั้นครับ”

ท่านนักบุญบอกว่า “ท่านเข้าไปไม่ได้หรอก”

“ทำไมละครับ” เขาถามตอบทันควัน

“ก็มันไม่ได้เข้าไปง่ายๆ นะสิ” ท่านนักบุญตอบ

“ทำไมล่ะ” เขายังคงสงสัย

“คือที่นี่เรามีกติกาการนับคะแนนสะสม ไหนดูสิว่าท่านมีคะแนนมากพอที่จะเข้าเมืองสวรรค์ได้ไหม” ท่านนักบุญเปโตรอธิบาย

“โอ้ ผมไม่คิดว่าที่นี่จะมีกติกาแบบนี้กับเขาด้วย แล้วต้องมีสักกี่คะแนนถึงจะเข้าสวรรค์ได้ล่ะครับ” เขาถามอีก

นักบุญเปโตรบอกกับเขาว่า “ก็ราวๆ หนึ่งพันคะแนนที่เราต้องการ”

ครูได้ฟังถึงกับตะลึงและหน้าถอดสีเล็กน้อย นักบุญเปโตรจึงกล่าวต่อว่า “เอาน่า ไหนลองบอกเรามาสิว่าเมื่อยังมีชีวิตอยู่ท่านได้ทำสิ่งใดบ้าง”

ครูทำหน้าครุ่นคิด เอามือลูบคางก่อนจะพูดว่า “ผมไปร่วมมิสซาตอนเช้าทุกวันเป็นเวลา 40 ปี” เขาตอบพร้อมสีหน้ากระหยิ่มและคิดว่านั่นคือไพ่เด็ดของตน

นักบุญเปโตรตอบว่า “มันไม่พอหรอก นั่นท่านได้เพียงคะแนนเดียวเท่านั้น”

หัวใจของครูหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม นักบุญเปโตรก็ถามต่อว่า “มีอีกไหม หมดแล้วหรือ”

“มีอีกสิ ผมเป็นอาสาสมัครในประเทศกลุ่มโลกที่สาม เป็นสมาชิกกลุ่มวินเซ็นต์ เดอ ปอล และยังเป็นสมาชิกของอีกสององค์กรการกุศล” เขาเล่าด้วยความภูมิใจ

นักบุญเปโตรกลับเร่งเร้าต่อ “เร้าเข้าสิมีอะไรอีก คุณทำบุญทั้งปีรวมกันได้เท่าไหร่”

“อาจจะราวๆ 25,000 บาทได้มั้งครับ” เขาตอบแบบไม่ค่อยมั่นใจ

นักบุญเปโตรกล่าวชื่นชมว่า “ไม่เลว ใช้ได้ งั้นเอาไปอีกหนึ่งคะแนน”

ถึงตอนนี้คุณครูรู้สึกหมดหวัง ทำไมตัวเองถึงเหมือนจมอยู่ในปลักโคลน พูดกับตัวเองว่า “ถ้าเป็นเช่นนั้นก็คงเป็นน้ำพระทัยของพระเป็นเจ้าแล้วที่จะทำให้เราได้เข้าประตูสวรรค์”

เมื่อได้ยินดังนั้น นักบุญเปโตรก็หันมาพูดกับเขาว่า “ดี ท่านเชื่อแบบนั้นล่ะก็ เอาไปเลยหนึ่งพันคะแนน ถ้าเชื่อเช่นนั้นจริงก็ผ่านประตูเข้าไปได้แล้ว เพราะว่าสวรรค์นั้นถือเป็นสุดยอดที่สุด และละเอียดอ่อน เป็นของรางวัลเที่ยงแท้จากพระเป็นเจ้า”