คริสตศาสนาสอนอย่างไร? หากจะย้อนไปในอดีตจะเห็นว่านักเทววิทยาของพระศาสนจักรได้กล่าวไว้ว่า "โสเภณีเป็นความชั่วร้ายที่หลีกเลี่ยงไม่ได้" แต่สิ่งหนึ่งที่ต้องคำนึงคือบริบทในอดีตนั้น ซ่องเป็นสถานที่มิดชิด อาจจะมีไฟแดงเปิดไว้เป็นสัญลักษณ์ในตอนกลางคืน แต่ไม่มีการโฆษณาชวนเชื่อหรือปลุกเร้าอารมณ์ให้ไปเที่ยวตามสถานเริงรมย์ อย่างที่มีอยู่ดาษดื่นในปัจจุบัน

สิ่งที่น่าเสียดายคือ เราชอบสอนเรื่องเพศ แต่ละเลยการสอนเรื่องความรัก เอกสารจากการประชุมสังคายนาวาติกันที่ 2 เล่มที่กล่าวถึงบทบาทและภาระหน้าที่ของพระสงฆ์ ได้เน้นถึงการอบรมคริสตชนให้สามารถปฏิบัติตัวเป็นมนุษย์ที่สมบูรณ์ โดยให้อบรมในเรื่องต่อไปนี้ คือ

เรื่องแรก อบรมให้ทุกคนคำนึงถึงกระแสเรียกของตนเอง นั่นคือปลุกจิตสำนึกให้คริสตชนพิจารณาว่า พระเป็นเจ้ามีโครงการอย่างไรสำหรับเขาในโลกนี้ เพราะคนเราทุกคนมีกระแสเรียกให้ทำอะไรอย่างหนึ่งในสังคมเพื่อประโยชน์ของผู้อื่น การเป็นคริสตชนก็คือการอยู่เพื่อผู้อื่น ไม่ว่าจะอยู่ในบทบาทชาวนา ช่างไม้หรืออาจารย์ในมหาวิทยาลัย แทนการอบรมให้คริสตชนไขว่คว้าหาความศักดิ์สิทธิ์ส่วนตัว คำนึงถึงการกระทำของตนเพื่อจุดมุ่งหมายที่จะไปสวรรค์

เรื่องที่สอง คือการอบรมให้รู้จักรักทุกคน แม้คนที่ไม่น่ารักเลย เพราะความรักแบบคริสตชนตามคำสอนและแบบอย่างของพระเยซูคริสต์ คือความรักที่ยอมเสียชีวิต ยอมเดือดร้อน ยอมตายเหมือนพระเยซูเจ้าทรงสละชีวิตเพื่อความรอดของคนอื่น ความรักที่แท้จริงจึงเป็นความปรารถนาให้ผู้อื่นเป็นสุข รู้จักเสียสละตนเอง ทำดังนี้ จึงจะได้ปฏิบัติตามพระวรสารที่กล่าวว่า "จงรักซึ่งกันและกันเหมือนดังที่เรารักท่าน" ทุกวันนี้ เราเน้นเรื่องพรหมจรรย์และความบริสุทธิ์ ทำให้ผู้หญิงหลายคนรู้สึกว่าเมื่อเสียความบริสุทธิ์ไปแล้ว ก็ไม่มีอะไรมีค่าสมควรแก่การรักษา เราไม่สามารถเข้าถึงพวกเขาได้ด้วยความเชื่อดังกล่าว แต่หากเราเห็นและอธิบายเรื่องความรักแล้ว เราจะสามารถนำคนมาสู่อิสระเสรีที่แท้จริงได้

เรื่องที่สาม อิสระเสรีคืออิสระที่เกิดขึ้นในใจ อิสระจากราคะตัณหา จากความเกลียดชัง มีใจที่สามารถให้ความรักกับทุกคนได้ การมีอิสระไม่ได้หมายถึงการสามารถที่จะทำอะไรตามใจปรารถนา แต่เป็นความสามารถที่จะบังคับใจตัวเองได้ ไม่ตกเป็นทาสของอารมณ์ ไม่ตกเป็นทาสของใจ การมีอิสระคือความสามารถที่จะตัดสินเรื่องใดอย่างเด็ดขาด เหมือนคนแต่งงานที่ได้ตัดสินใจจะใช้ชีวิตกับคู่ของตนแม้ว่าวันพรุ่งนี้จะไม่สวยหรูเหมือนวันนี้ การอบรมคนจึงไม่ใช่อบรมให้เขารู้จัก "เชื่อฟัง" เพราะการบังคับในเรื่องความเชื่อฟังอาจจะเปลี่ยนเป็นแรงกดดันให้เกิดทิฐิที่จะพิสูจน์ความเป็นอิสระแบบผิดๆ ถูกๆ