"บุคคลผู้ใดสร้างสันติ ผู้นั้นเป็นสุข พระเป็นเจ้าจะเรียกเขาว่าบุตร" (มธ.5:9)

ถ้าอยากรู้ว่าบุคคลผู้นี้เป็นใคร ก็ต้องไปอ่านหนังสือบุตรสิรา

"จงเป็นเหมือนพ่อของเด็กกำพร้า ประหนึ่งเป็นสามีของแม่ม่าย แล้วพระเจ้าจะทรงเรียกเจ้าเป็นบุตร จะทรงรักเจ้ายิ่งกว่าแม่อีก" (บสร.4:10)

ผู้ที่สร้างสันติเป็นคนที่สงสารทุกคนที่เดือดร้อนเพราะเหตุใดเหตุหนึ่ง "ไปยังเรือนที่มีการไว้ทุกข์...ย่อมอยู่ในเรือนของคนที่มีความโศกเศร้า" (บสร.22:2-4)

ผู้ที่สร้างสันติ ไม่ถือเขาถือเรา ไม่แบ่งแยกมนุษย์เป็นพรรคพวก แต่เมื่อเห็นมนุษย์ไร้อำนาจที่จะป้องกันตัว เขาก็เลือกที่จะอยู่ท่ามกลางเขา ("ย่อมอยู่ในเรือนของคนที่มีความโศกเศร้า") และเดินทางเคียงคู่กับคนจนทั้งหลายเหมือนเป็นญาติ ("พ่อของเด็กกำพร้า สามีของแม่ม่าย")

ผู้ที่สร้างสันติยังไม่พอใจถ้าสามารถทำให้เขาสงบศึก หรือจำใจปรองดองกันเพราะไม่มีทางอื่น เขามุ่งไปสู่สันติภาพที่มีความยุติธรรมเป็นรากฐาน เขาอยู่ฝ่ายผู้ที่ต่ำต้อย ไม่ใช่เพื่อทำลายผู้มีฐานะ แต่เพราะหวังว่าจะให้ผู้ที่มั่งมีเปลี่ยนใจกลายเป็นคนใจกว้าง คนที่ไม่เห็นแก่ตัว และยอมคบกับทุกคน แม้คนที่ด้อยกว่า เพราะที่แท้คนที่ต่ำต้อยก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน นี่เป็นแนวทางที่พาเขาทั้งหลายไปสู่ความสุข ความสุขของเราจึงเป็นเป็นเพียงผลพลอยได้ แต่ลึกซึ้งและคงทน เพราะไร้ความเห็นแก่ตัว